Kaliakra

Sapmaya değer

Burun, Karadeniz'e yaklaşık iki kilometre uzanan, her iki yanında yetmiş metrelik uçurumlar bulunan ve en dar noktasında bir kale duvarı çekilmiş kızılımsı bir kaya bıçağıdır. 14. yüzyılda burası Dobrotitsa despotluğunun merkeziydi. Şimdi ise bir rezerv, bir yol, bir şapel ve çok iyi bir yürüyüştür. Kayanın sadece ısınmakla kalmayıp gerçekten kızardığı an, günün geç saatleridir.

Öykü

Arka plan

İnsanlar bu burnu en azından MÖ 4. yüzyıldan beri, üzerinde Trak yerleşimi Tirizis bulunduğu dönemden beri kullanıyor. En parlak dönemi, bu kıyıyı buradan yöneten, kendi parasını basan ve altında kadırgalar bulunduran Dobrotitsa döneminde, 1300'lerde yaşandı. Osmanlılar burayı 1393 veya 1394'te ele geçirdi. Günümüze ayakta duran binalar değil, temeller, sarnıçlar ve duvar parçaları ulaşmıştır — dram tamamen alanın kendisindedir.

Girişin yakınındaki bir anıt, saçlarını birbirine bağlayıp esir düşmemek için denize yürüdüğü söylenen kırk bakirenin efsanesini anar. Bunun belgesel bir temeli yoktur. Bu, yerin kendi büyüttüğü bir hikâyedir ve burundaki her durakta anlatılır.

Tüm burun, 1960'tan beri — bir deniz şeridi de dâhil olmak üzere yaklaşık 687 hektar — bir doğa ve arkeoloji rezervidir; dört yüzden fazla bitki türü barındırır, bunların neredeyse ellisi nadir ya da korunan türlerdir. Via Pontica'nın altında yer alır, bu yüzden sonbaharda yırtıcı kuşlar ve leylekler üzerinden geçer; uçurumların altında ise kısa gagalı adi yunuslar sık görülür. Ucunda, 1993'te bir Aziz Nikola şapeli inşa edildi. Geç saatte gidin: saat beşten sonraki ışık, kayadaki demire öğlenin yapamadığı bir şey yapar.