Park Przyrody Vitosha

Warte objazdu

Ustanowiony w 1934 roku, co czyni go najstarszym parkiem tego rodzaju na półwyspie, a dziś 27 079 hektarów gór zaczynających się tam, gdzie kończy trasę ostatni miejski autobus. Jest też najczęściej odwiedzanym obszarem chronionym w Bułgarii, więc nie jest to dzicz. Po ciszę warto przyjechać w dzień powszedni, a przed wyjściem na szlak przeczytać zasady obowiązujące w rezerwatach — jeden z dwóch jest całkowicie niedostępny.

Opis

Tło

Impuls wyszedł od Związku Ochrony Rodzimej Przyrody. Protokół rady leśnej z 2 lutego 1933 roku i rozporządzenie ministerialne z następnego roku powołały park narodowy o powierzchni 6 410 hektarów, złożony z trzech części: rezerwatu iglastego o powierzchni 759,9 hektara, rezerwatu torfowego o powierzchni 166 hektarów i całej reszty. W tej samej dekadzie państwo zbudowało drogę z Dragalevtsi w górę do Aleko, wytyczyło dwadzieścia dwa kilometry ścieżek, oznakowało trasę narciarską z Cherni Vrah, ustawiło ławki dla pięciuset osób i postawiło dziewięć chiż (schronisk górskich, zwykle z obsługą latem). Nowoczesną bułgarską turystykę wypoczynkową w dużej mierze wymyślono właśnie tutaj, celowo, przy biurkach urzędników.

Granice przesuwały się potem przez sześćdziesiąt lat: kurczyły się, by zrobić miejsce wypasowi, rosły znów na mocy późniejszych rozporządzeń i w lutym 1991 roku osiągnęły dzisiejsze 27 079 hektarów.

Warto rozumieć oba rezerwaty. Bistrishko Branishte na wschodnim zboczu chroni stare świerczyny i można je przejść znakowanymi ścieżkami. Torfeno Branishte, ustanowione w 1935 roku i liczące dziś 784 hektary torfowiska na wysokości około 1 800 metrów, jest zamknięte całkowicie: torf ma od 0,6 do 2 metrów miąższości, liczy od tysiąca do tysiąca pięciuset lat, przyrasta mniej więcej o milimetr rocznie, mieści ponad trzysta mchów i pięćset glonów i działa jak gąbka zasilająca miasto w wodę. Mimo tras narciarskich i ruchu park nadal utrzymuje 138 endemicznych gatunków bezkręgowców i osiemdziesiąt pięć gatunków reliktowych, w tym osiemnaście arktyczno-alpejskich, ocalałych z ostatniego zlodowacenia.