Vihren

Warte objazdu

Trzeci co do wysokości szczyt Półwyspu Bałkańskiego i najwyższy punkt Pirynu, osiągany czerwono znakowaną ścieżką od chiży Vihren (schronisko górskie, zwykle z obsługą latem) przez przełęcz Kabata. Dla większości ludzi około trzech godzin w górę, dwie do dwóch i pół z powrotem, plus tyle, ile się spędzi na szczycie: licząc razem, sześć godzin od schroniska do schroniska. Na normalnej letniej drodze nie ma wspinaczki technicznej, ale ostatni odcinek to pokruszona skała i ręce idą w ruch. Północna ściana, oglądana z przełęczy, to ten widok, dla którego się tu przyszło.

Opis

Tło

Vihren jest z marmuru i to właściwie wszystko, co trzeba o nim wiedzieć. Pas marmuru w północnym Pirynie wietrzeje w jasną, stromą i nieobliczalną skałę, a północna ściana góry opada kilkaset metrów do leżącego poniżej kotła Kazana — to jedna z nielicznych naprawdę alpejskich ścian w Bułgarii. Z Bansko całość widać jako biały klin nad miastem i to po części dlatego na szczycie jest w sierpniu tak tłoczno.

Standardowa droga w górę zaczyna się przy schronisku Vihren, tuż poniżej 2 000 m, szesnaście kilometrów od Bansko wąską, krętą asfaltową drogą. W szczycie sezonu w środku dnia samochody zatrzymuje się poniżej schroniska, a z parkingu Shiligarnika kursuje w górę minibus; kilka razy dziennie jeździ też autobus miejski z Bansko. Od schroniska czerwone znaki wspinają się na przełęcz Kabata, a potem skręcają w górę grani, z końcowym odcinkiem gramolenia się po luźnych blokach. Trzy godziny to uczciwy szacunek dla kogoś, kto chodzi regularnie. Kto nie chodzi, powinien doliczyć więcej.

Druga linia, przez grań Dzhamdzhiev, jest krótsza, znacznie bardziej eksponowana i należy do zupełnie innej kategorii — tamta to już nie jest zwykłe przejście. Poza pełnią lata na obu drogach w górnej części zalega śnieg i lód i właśnie tam sprawy idą źle. Chmury narastają nad granią w większość letnich popołudni i narastają szybko.