Uzungeren

Warte objazdu

Gdy w 1963 roku zamknięto zaporę na Mandrze, odcięła ona kawałek pierwotnej laguny, a Uzungeren jest tym, co przetrwało: dwieście hektarów płytkiej słonej wody między dzielnicą Kraymorie a wsią Tvarditsa. Odnotowano na nim dwieście gatunków ptaków wodnych, z czego pięć zagrożonych w skali świata. Nie ma tu zbudowanego zupełnie nic, co jest zarazem problemem i sensem tego miejsca.

Opis

Tło

Nazwa jest turecka i znaczy długie bagno, czym też było — częścią systemu lagun, który przed dwudziestowieczną inżynierią biegł nieprzerwanie od morza w głąb równiny. Obiektem chronionym stało się w 2005 roku, na nieco ponad dwustu jedenastu hektarach, i wchodzi w skład kompleksu Mandra–Poda.

Jego wartość polega na tym, że jest wodą żerowiskową i noclegowiskową kilkaset metrów od Pody i od morza, co oznacza, że ptaki przemieszczają się w ciągu dnia między wszystkimi trzema. Zimą trzyma kaczki, gęsi i ptaki siewkowe; w miesiącach przelotów przyjmuje nadmiar z Pody, gdy tam robi się niespokojnie. Na jego liście jest pięć gatunków zagrożonych w skali świata.

Infrastruktury nie ma żadnej. Ani czatowni, ani tablicy, ani ścieżki, ani parkingu. Uczciwa rada brzmi: traktować Uzungeren jako coś, na co patrzy się mimochodem z drogi na Kraymorie przez lornetkę albo ze wzgórza Lale Bair razem z resztą niecki Mandry, a właściwy czas na ptaki spędzić na Podzie, gdzie jest i sprzęt, i wiedza. Kto ma lunetę i godzinę o świcie w styczniu, dostanie zwrot z nawiązką; dla pozostałych jest to nazwa na mapie.