Rezerwat Uzunbodzhak

Warte objazdu

Uzunbodzhak, nazywany też Lopushna, to największy rezerwat w Strandzhy i jeden z czterech bułgarskich rezerwatów biosfery w ramach programu UNESCO Człowiek i Biosfera. Chroni dwa tysiące sześćset sześćdziesiąt jeden hektarów pierwotnego lasu dębowego i buka wschodniego na granicy z Turcją. Wspomniany jest tu po to, by było jasne, że nie warto próbować: nie ma tu żadnej znakowanej trasy, a wejście wymaga pisemnej zgody.

Opis

Tło

Rezerwat ustanowiono w grudniu 1956 roku; obejmuje tereny gmin Malko Tarnovo i Tsarevo, wokół wsi Kosti i Slivarovo. Jego oficjalnym celem jest ochrona wielowiekowego, mieszanego lasu liściastego z dębem i bukiem wschodnim, charakterystycznej dla Strandzhy warstwy krzewów i traw oraz związanej z nimi fauny. To jeden z czterech bułgarskich obiektów w sieci biosfery UNESCO, obok Centralnego Bałkanu, Chervenaty Steny i Srebarny.

Sytuacja prawna jest jasna. W bułgarskim rezerwacie ścisłym zakazana jest wszelka działalność poza ochroną, wizytami w celach naukowych, przejściem oznakowanymi ścieżkami wyznaczonymi rozporządzeniem ministerialnym, zbieraniem nasion do celów naukowych oraz działaniami przeciwpożarowymi i sanitarnymi. Dwa sąsiednie rezerwaty w Strandzhy mają wyznaczone trasy — Sredoka ma trzy, a Silkosiya jedną, z przewodnikiem — i dyrekcja je publikuje. Dla Uzunbodzhak nie publikuje żadnej, stwierdzając, że wejście możliwe jest wyłącznie za specjalną zgodą ministerstwa środowiska.

To, co pozostaje zwiedzającemu, to jego obrzeża. Las rezerwatu ciągnie się dalej poza jego granicami, w głąb parku przyrody, a znakowane szlaki, które dyrekcja rzeczywiście publikuje — Ścieżka Gwiazd ze Zvezdets do Brashlyan, pętla przy Kondolovo, nadmorskie trasy geologiczne — prowadzą przez ten sam typ lasu, z tym samym podszytem. Kto chce zobaczyć, co chroni Uzunbodzhak, powinien przejść jedną z tych tras. Kto chce zobaczyć sam Uzunbodzhak, potrzebuje za sobą instytutu badawczego.