Tsarevo

Warte objazdu

Ostatnie większe miasto przed granicą turecką, na cyplu między dwoma przylądkami, z portem otwartym przez cara Borysa III w 1937 roku i gminą, która liczy szesnaście plaż o łącznej długości ponad dziewięciu kilometrów piasku. To praktyczna baza na daleki południowy kraniec: Arapya i Nestinarka tuż obok, Sinemorets i Silistar pół godziny dalej, a z tyłu Strandzha.

Opis

Tło

Miasto zmieniało nazwę cztery razy. Było Vasiliko — po raz pierwszy wspomniane przez arabskiego geografa al-Idrisiego w 1153 roku i opisane przez Evliyę Çelebiego w 1662; spłonęło w 1882 roku i weszło w skład Bułgarii na mocy traktatu konstantynopolitańskiego we wrześniu 1913 roku. Rozporządzenie ministerialne z sierpnia 1934 roku nadało mu nazwę Tsarevo, po carze Borysie III, który sfinansował port. Dekret z 1950 roku przemianował je na Michurin, po radzieckim hodowcy roślin. Dawna nazwa wróciła w 1991 roku.

Cerkiew Zaśnięcia Bogurodzicy stoi na wzniesieniu w starej dzielnicy Vasiliko, nad zatoką. Jest kamienna, a nie drewniana, jak bywa opisywana, zbudowana około 1810 roku na miejscu starszej cerkwi i doprowadzona do obecnej postaci w 1895 roku — trójnawowa pseudobazylika z jedną absydą, mieszcząca ikony namalowane w latach 1797–1805 przez Ioana Zografa z Ahtopola. Odsłonięty na wschód od niej budynek z XVI lub XVII wieku mógł być komorą celną Vasiliko.

Port otwarto pierwszego sierpnia 1937 roku i był wówczas trzecim co do wielkości w Bułgarii. Obecnie jest placem budowy: port rybacki przebudowuje się w ramach europejskiego programu rybołówstwa, bez podanej daty zakończenia. Dwie rzeczy, które trzeba uwzględnić w planach. Nadmorska droga przez miasto przechodzi przez wąski most łukowy zwężony do jednego pasa sterowanego sygnalizacją świetlną; gmina zapowiedziała też, że nie wprowadzi stref płatnego parkowania, oferując zamiast tego bezpłatne parkingi buforowe.