Tracki grobowiec Ostrusha

Warte objazdu

Centralną komorę wydrążono tu w jednym bloku kamienia ważącym około sześćdziesięciu ton, a przykryto ją drugim monolitem, obrobionym z zewnątrz na kształt dachu greckiej świątyni. Spód tego dachu podzielony jest na kasetony, każdy malowany. To dwudziestominutowy przystanek na trasie grobowców wokół Kazanlaku, a inżynieria robi tu takie samo wrażenie jak malarstwo.

Opis

Tło

Ostrushę odkopano w 1993 roku, pod kurhanem wysokim na ponad osiemnaście metrów, w pasie kurhanów między Shipką a Kranem, który bywa nazywany Doliną Trackich Królów. Odsłoniła się nie pojedyncza komora, lecz zespół sześciu pomieszczeń o powierzchni około stu metrów kwadratowych, wzniesiony w połowie IV wieku p.n.e. — w okresie, gdy arystokracja Odrysów była najbogatsza i najsilniej zhellenizowana.

Najważniejsza jest komora-sarkofag wykuta z jednego monolitu, zamknięta drugim kamieniem, któremu z zewnątrz nadano formę dwuspadowego dachu greckiej świątyni wraz z dachówkami. To, że w IV wieku p.n.e. przesuwano i obrabiano kamień takich rozmiarów, w dodatku na zboczu wzgórza, jest tym, co zatrzymuje ludzi najdłużej. Wewnętrzna strona bloku dachowego rozplanowana jest jak strop kasetonowy, a w każdym kasetonie namalowano portrety, sceny z ludźmi, walczące zwierzęta, rośliny i ornament geometryczny.

Większość tego malarstwa przepadła. Najlepiej zachowała się niewielka głowa kobiety o długich brązowych włosach, w złotych kolczykach i naszyjniku, wykonana z delikatnością z tego samego świata co freski w Kazanlaku kilka kilometrów dalej. Badano ją intensywnie właśnie dlatego, że tak niewiele malarstwa hellenistycznego w tej skali zachowało się gdziekolwiek. Warto wejść ze świadomością, że komora jest mała, a światła w niej niewiele; przychodzi się tu po jedną twarz i jeden bardzo duży kamień.