Strandzha

Warte objazdu

Strandzha nie jest widowiskowa i wcale do tego nie dąży: to zaokrąglone, zalesione wzgórza, znacznie niższe niż tysiąc metrów, ciągnące się od niziny burgaskiej aż za granicę turecką. Zamiast widowiskowości ma pustkę, las dębowy z podszytem należącym raczej do cieplejszej epoki oraz własną, odrębną tradycję budowlaną we wsiach. Niemal cała bułgarska część leży w granicach parku przyrody, i to tam prowadzą oznakowane szlaki.

Opis

Tło

Pasmo zajmuje coś około dziesięciu tysięcy kilometrów kwadratowych między niziną tracką a morzem, a większość tego obszaru leży w Turcji. Najwyższy punkt, Mahya Dağı (1 031 m), znajduje się po stronie tureckiej; najwyższe wzniesienie po stronie bułgarskiej to Golyamo Gradishte (710 m) — co już samo w sobie mówi, z jakim rodzajem gór mamy tu do czynienia: to długie, niskie, zalesione pofałdowanie terenu, a nie pasmo szczytów.

Rzeka Veleka po 147 kilometrach uchodzi do morza przy Sinemorets; Rezovska, licząca 112 kilometrów, na całej swojej długości stanowi granicę państwową. Między tymi dwiema rzekami wnętrze regionu to lasy i dawne pastwiska, z bardzo niewielką liczbą mieszkańców: jedynym miastem wartym tej nazwy jest Malko Tarnovo, a Brashlyan zachowano jako rezerwat architektoniczny.

Przez większość dwudziestego wieku Strandzha była zamkniętą strefą przygraniczną, i właśnie dlatego las wciąż tu stoi. To także tłumaczy, czego tu brakuje: jest tylko jedna główna droga od strony Burgas, niewiele miejsc, gdzie można coś zjeść, a zasięg telefonu komórkowego pojawia się i znika. Rezovską należy traktować jak granicę międzypaństwową, a nie zwykły brzeg rzeki, i warto zabrać więcej wody, niż się wydaje potrzebne — na grzbietowych ścieżkach jest mało cienia, a w sierpniu potoki bywają wyschnięte.