Park Przyrody Strandzha

Warte objazdu

Tysiąc kilometrów kwadratowych dębowego lasu z zimozielonym podszytem, jakiego nie ma nigdzie indziej w Europie, utrzymywanym przy życiu dzięki bliskości morza. To także najbardziej wyludniony zakątek kraju — dziewiętnaście wsi, dwa niewielkie miasteczka i razem około siedmiu tysięcy mieszkańców. Warto przyjechać wiosną, gdy kwitną różaneczniki, albo do Balgari w noc 3 czerwca na taniec na rozżarzonych węglach, który wciąż jest autentycznym rytuałem, a nie przedstawieniem dla turystów.

Opis

Tło

Utworzona w styczniu 1995 roku, obejmująca 1 161 kilometrów kwadratowych, czyli mniej więcej jeden procent powierzchni Bułgarii, Strandzha jest największym obszarem chronionym w kraju. Około czterech piątych powierzchni zajmują lasy liściaste, z czego jakaś jedna trzecia to drzewostany pierwotne. Botaników przyciąga tu laurolistny podszyt rosnący pod dębami — różanecznik pontyjski, borówka kaukaska i dziesiątki gatunków reliktowych, które przetrwały tu, gdy reszta kontynentu się ochłodziła. Odnotowano tu ponad sześćdziesiąt gatunków reliktowych i pięćdziesiąt endemicznych.

W granicach parku leży pięć rezerwatów, wśród nich Silkosiya, objęty ochroną w 1931 roku i najstarszy w Bułgarii. Rzeka Veleka płynie 147 kilometrów do morza przy Sinemorets; Rezovska, licząca 112 kilometrów, na całej swojej długości stanowi granicę z Turcją. Między obiema rzekami wnętrze regionu to lasy i dawne pastwiska, a jedynym miastem wartym tej nazwy jest Malko Tarnovo.

Nestinarstwo, boso tańczony taniec na rozżarzonych węglach w święto Konstantyna i Heleny, odprawiane jest w Balgari 3 czerwca i od 2009 roku figuruje na liście niematerialnego dziedzictwa UNESCO. W praktyce trzeba liczyć się z żwirowymi drogami, nielicznymi stacjami benzynowymi i słabym zasięgiem telefonu. Wsie nadmorskie zapełniają się w sierpniu; wnętrze regionu pozostaje puste przez cały rok, i o to właśnie w nim chodzi.