Wyspa Świętego Jana

Warte objazdu

Dwie trzecie kilometra kwadratowego skały u wybrzeży Sozopolu — największa wyspa na bułgarskim wybrzeżu Morza Czarnego, co już samo w sobie wiele mówi o tym wybrzeżu. Nie kursuje tu prom i wylądowanie na wyspie jest mało prawdopodobne. Można za to zobaczyć jej sylwetkę znad murów starówki albo popłynąć łodzią okrążającą wyspę, a także poznać historię tego, co tu wydobyto z ziemi.

Opis

Tło

Chrześcijański monaster założono na wyspie w piątym lub szóstym wieku, na miejscu wcześniejszego rzymskiego sanktuarium. Wykopaliska odsłoniły dwie cerkwie, budynek mieszkalny, bibliotekę, cele mnichów oraz fragment murów obronnych z bramą. Światło na krańcu wyspy od strony morza pali się od 1884 roku, a obecna betonowa wieża stanęła w 1911 roku.

W sierpniu 2010 roku archeolodzy wydobyli spod ołtarza mały relikwiarz. Znajdowały się w nim fragmenty kości; datowanie radiowęglowe wskazało na pierwszy wiek naszej ery, a odkrywcy powiązali je ze świętym Janem Chrzcicielem. Tej identyfikacji nie da się dowieść i nie jest ona powszechnie przyjęta, ale datowanie oraz bliskowschodnie pochodzenie kości potwierdziły się w badaniach, i ciche wykopalisko na wyspie na jeden sezon stało się światową sensacją.

Wyspa jest chroniona od 1993 roku. Gniazduje na niej około siedemdziesięciu dwóch gatunków ptaków, a razem z sąsiednią wyspą Świętego Piotra tworzy największe w kraju kolonie mewy białogłowej, co jest praktycznym powodem ograniczeń w lądowaniu. Latem z portu w Sozopolu wypływają rejsy okrążające wyspę; z południowego muru starówki widać ją wyraźnie na horyzoncie, a najpiękniej wygląda w ostatniej godzinie przed zmierzchem.