Latarnia morska na wyspie Świętego Jana

Warte objazdu

Biała wieża na najwyższym punkcie wyspy Świętego Jana, dziewięćset metrów od Sozopola, i jedyna rzecz na wyspie, która wciąż wykonuje swoją pracę. Nie jest udostępniona i nie dla niej płynie się łodzią — powodem są wykopaliska monasteru — ale to punkt orientacyjny, według którego się nawiguje, i jedyny stały element każdego widoku zatoki ze starego miasta.

Opis

Tło

Święty Jan to największa wyspa na bułgarskim Morzu Czarnym, około sześćdziesięciu sześciu hektarów, osiemset osiemdziesiąt na pięćset dziesięć metrów, wznosząca się do trzydziestu trzech metrów. Na szczycie stoi latarnia. Jej obsługa to jedyni ludzie, którym przepisy ochronne pozwalają wypasać na wyspie zwierzęta — szczegół, który mówi, jak długo ktoś tam mieszka.

Źródła podają dwa różne lata powstania wieży i każde z nich ma w czymś rację. Światło ustanowiono tu w 1884 roku, postawili je francuscy inżynierowie dla rządu Rumelii Wschodniej — autonomicznej prowincji osmańskiej, którą rok później włączono do Bułgarii, co samo w sobie jest pewną przesłanką co do datowania. Wieża, którą się dziś widzi, to nie tamta: jest z żelbetu, materiału, który w 1884 roku ledwie istniał, a bułgarskie rejestry datują ją na 1911 rok, z optyką dostarczoną przez paryską firmę Barbier, Bénard et Turenne. Stacja pochodzi więc z lat osiemdziesiątych XIX wieku, a budynek z lat dziesiątych XX wieku.

Światło było tu na długo przed jednym i drugim. Pokazuje je moneta Faustyny Starszej z II wieku, a archeolodzy znaleźli fundamenty, dlatego muzealna interpretacja na wyspie mówi o rzymskim poprzedniku.

Zobaczyć ją można albo patrząc na północ z nadbrzeża Sozopola, gdzie zamyka widok, albo wybierając się na jeden z rejsów. Poranny rejs z Sozopola trwa około dwóch godzin i obejmuje spacer po lądzie; rejs o zachodzie słońca obejmuje także wyspę Świętego Cyryka i stare miasto od strony wody. Wieża nie wchodzi w skład żadnego z nich — to ogrodzone, czynne urządzenie — a spacer po wyspie prowadzi zamiast tego na teren monasteru, skąd pochodzi relikwiarz z 2010 roku.