Stare Miasto w Sozopolu

Warte objazdu

Nesebyr ma cerkwie i autokary; Sozopol ma domy i, we właściwym miesiącu, ciszę. Stare miasto zajmuje niewielki półwysep brukowanych uliczek, gdzie drewniane piętra wysuwają się nad kamiennymi parterami, a w rejestrze figuruje sto dziewiętnaście domów jako zabytki kultury. Warto przyjść przed dziewiątą rano albo po siódmej wieczorem, a jeść jedną ulicę dalej od wody.

Opis

Tło

Osadnicy z Miletu założyli tu Apolonię około 610 roku p.n.e. — najstarsze miasto na tym wybrzeżu. Pod koniec szóstego wieku wznieśli w świątyni na wyspie brązowego Apolla wysokiego na trzynaście metrów, dłuta rzeźbiarza Kalamisa; Rzymianie zabrali go do Rzymu po złupieniu miasta w 72 roku p.n.e., i od tamtej pory nikt go już nie widział. W czwartym wieku n.e. nazwa zmieniła się na Sozopolis, „miasto zbawienia”, a miejsce stało się wczesnym i trwałym ośrodkiem chrześcijańskim. Sam półwysep nazywa się Skamni.

To, przez co spaceruje się dziś, jest znacznie późniejsze: czarnomorski dom miejski z osiemnastego i dziewiętnastego wieku, z kamiennym parterem na skład i drewnianym piętrem wysuniętym nad ulicę, obitym ciemnymi deskami, z wykuszami i winoroślą. Starą część uznano za rezerwat architektoniczno-historyczny w 1974 roku, a dziś rejestr państwowy wymienia w mieście dwieście wartości kulturowych, w tym sto dziewiętnaście domów, oraz kolejne czterdzieści dziewięć budynków chronionych ze względu na ich wkład w kształt ulic.

Praktyczna rada dotyczy raczej pory roku niż samych atrakcji. W sierpniu Sozopol przyjmuje więcej ludzi, niż jest w stanie pomieścić, a nadmorskie tawerny żerują na widoku, a nie na rybie. Warto przyjść wcześnie, przejść ścieżką wzdłuż południowych skał, zobaczyć zapadniętą poniżej poziomu ulicy cerkiew Zaśnięcia oraz spichlerz pod południowym murem, a na obiad wybrać się w głąb miasta. Pod koniec września to samo miasto jest zupełnie innym i dużo lepszym miejscem.