Jaskinia Snezhanka

Warte objazdu

Tylko około 145 metrów korytarzy, co czyni ją najmniejszą z rodopskich jaskiń turystycznych, a zarazem najgęściej zdobioną — ostatnia komora kryje biały stalagmit nieco ponad metr wysoki, któremu ktoś nadał imię Królewna Śnieżka, i ta nazwa objęła całą jaskinię. Haczyk tkwi w podejściu: parking leży jakieś 800 metrów niżej, a ścieżka w górę jest stroma, dwadzieścia do czterdziestu minut marszu.

Opis

Tło

Trzej grotołazi — Boris Evtimov, Gencho Kotsev i Zhoro Zlatarev — odkryli jaskinię 3 stycznia 1961 roku, na zboczu wzgórza nad Peshterą, bez żadnego widocznego wejścia. Archeolodzy powiązali później znalezione w niej ślady z użytkowaniem trackim, więc jakaś jej część była znana dużo wcześniej.

To, co czyni podejście wartym trudu, to gęstość, a nie rozmiar. Trasa liczy około 145 metrów i prowadzi przez cztery komory, a formacje skalne stoją tak blisko siebie, że nigdy nie jest się dalej niż kilka kroków od czegoś ciekawego. Ostatnia z nich, Magiczna Sala, kryje postać, od której wzięła się nazwa jaskini: stalagmit nieco ponad metr wysoki, biały i mgliście przypominający ludzką sylwetkę, w którym ktoś w 1961 roku dopatrzył się Królewny Śnieżki. Bułgarskie jaskinie zwykle nazywa się od diabłów i gardzieli; ta poszła w inną stronę.

Operator odszedł od stałych grup z przewodnikiem — zwiedzający wchodzą z przewodnikiem audio, więc nie trzeba czekać na skompletowanie grupy, a jaskinia jest otwarta każdego dnia roku, z ostatnim wejściem nieco po siedemnastej. To, co warto zaplanować, to samo podejście. Samochód zostawia się na bezpłatnym parkingu jakieś 800 metrów poniżej wejścia i wchodzi się po ścieżce ze stopniami i drewnianymi poręczami; trzeba liczyć dwadzieścia do czterdziestu minut w jedną stronę, więcej z dziećmi, i nie warto próbować w butach na gładkiej podeszwie.