Sinite kamani

Warte objazdu

Park przyrody o powierzchni nieco ponad 11 000 hektarów, wznoszący się wprost z tyłów Slivenu, z wyciągiem krzesełkowym, który w jakieś dwadzieścia minut wynosi blisko 600 metrów w górę, na polany Karandila. Wyżej są lasy dębowe i bukowe, potoki, jaskinie i zestaw nazwanych formacji skalnych, w tym Halkata, czyli Pierścień. Warto iść późno: kolor, od którego to miejsce wzięło nazwę, potrzebuje niskiego światła.

Opis

Tło

Góra Sliven jest ostatnim poważnym blokiem Starej Płaniny, zanim pasmo opadnie ku morzu, i kończy się ścianą turni wprost nad miastem. Park ustanowiono w 1980 roku, żeby je chronić. Nazwa znaczy Niebieskie Kamienie i nie jest to marketing — skała naprawdę ma odcień od szaroniebieskiego po fioletowy, uważany za największe wystąpienie tego rodzaju na półwyspie — ale kolor zależy wyłącznie od światła. Wcześnie, późno albo we mgle czyta się jako niebieski. W lipcowe południe nie.

Wyciąg krzesełkowy jest powodem, dla którego jest to łatwe pół dnia, a nie zobowiązująca wyprawa. Kursuje ze skraju Slivenu w górę do Karandili, jakieś 1 895 metrów liny i blisko 600 metrów przewyższenia, i stawia człowieka od razu na otwartych polanach na szczycie skarpy. Stamtąd znakowane szlaki rozchodzą się do Halkaty, do punktów widokowych wzdłuż krawędzi i w dół, przez buczynę i grabinę, do wąwozów.

Drugie skojarzenie Slivenu to hajducy, zbrojni wyjęci spod prawa, którzy działali w tych górach przez stulecia osmańskie i zajmują szczególne miejsce w bułgarskim obrazie samych siebie — pół bandyci, pół ruch oporu. Miasto wydało kilku najbardziej znanych spośród nich. Te skały były ich terenem i to skojarzenie sprawia, że miejscowi mówią o tym zboczu tak, jak mówią.