Rezerwat Silkosiya

Warte objazdu

Silkosiya była pierwszym rezerwatem przyrody ustanowionym w Bułgarii, w lipcu 1931 roku, i chroni trzysta dziewięćdziesiąt hektarów mieszanej dąbrowy i buka wschodniego z podszytem, który czyni Strandzhę tak osobliwą: różanecznik pontyjski i borówka kaukaska, wiecznie zielone krzewy pozostałe po cieplejszej epoce geologicznej i spotykane prawie nigdzie indziej w Europie. Wejście jest możliwe znakowaną ścieżką i z asystą.

Opis

Tło

Data ma znaczenie. Bułgaria objęła ten teren ochroną w lipcu 1931 roku, a formalnie ogłosiła go rezerwatem w czerwcu 1933 — dwa akty, które często przywołuje się przeciwko sobie. Tak czy inaczej, stało się to długo przed tym, zanim idea ochrony ścisłej stała się na Bałkanach powszechna. Rozporządzenie obejmuje 389,6 hektara w gminie Tsarevo, między wsiami Kosti i Balgari. Powszechnie podaje się rok 1933 i 396 hektarów, również na starzejącej się stronie samego parku; rejestr państwowy mówi 1931 i 389,6 i to on jest źródłem pierwotnym.

Sensem jest to, co w środku. Dąbrowy i buczyny Strandzhy niosą wiecznie zielony, wawrzynolistny podszyt, który należy do trzeciorzędu, sprzed epok lodowcowych, które uprościły europejskie lasy. Różanecznik pontyjski kwitnie tu późną wiosną w sposób, który w Bułgarii wygląda zupełnie nie na miejscu. Ta sama flora reliktowa sprawiła, że ochroną objęto całą górę.

Bułgarskimi rezerwatami rządzi ustawa o obszarach chronionych, która zakazuje wszystkiego poza ochroną, nauką, przejściem znakowanymi ścieżkami i krótką listą sytuacji awaryjnych. Dla Silkosiyi dyrekcja podaje formę praktyczną: wizyty turystyczne są dozwolone wyłącznie znakowaną ścieżką i wyłącznie z asystą. To znaczy, że trzeba je umówić — przez dyrekcję parku w Malko Tarnovo albo przez centrum dla odwiedzających — a nie po prostu przyjechać. Sąsiednie rezerwaty, Vitanovo, Sredoka i Tisovitsa, mają własne zasady, a Uzunbodzhak nie ma żadnych.