Pomnik na Shipce

Warte objazdu

Kamienna wieża na grani, gdzie znacznie mniej liczna obrona utrzymała przełęcz przez lato 1877 roku i nie dopuściła armii osmańskiej do odsieczy dla północy. W środku jest siedem pięter muzeum i sarkofag ze szczątkami obrońców. Podejście jest tu sensem, a windy nie ma.

Opis

Tło

Latem 1877 roku oddziały rosyjskie i bułgarscy ochotnicy utrzymali tę przełęcz przed powtarzanymi szturmami osmańskimi od południa. Byli w znacznej mniejszości, a w najgorszym momencie zabrakło im amunicji; walki tutaj i w Sheynovie poniżej rozstrzygnęły, czy rosyjski marsz przez Starą Płaninę da się utrzymać. Bułgarzy traktują ten wynik jako moment, w którym wyzwolenie kraju przestało być możliwością, a stało się faktem.

Pomnik przyszedł znacznie później i powoli. Kamień węgielny położono w sierpniu 1922 roku, konstrukcję ukończono w 1930, a odsłonięto ją 26 sierpnia 1934 roku. To ścięta kamienna wieża wysoka na trzydzieści jeden i pół metra, z lwem z brązu u stóp i nazwami Shipka, Sheynovo i Stara Zagora wyciętymi w jej murach. Na parterze marmurowy sarkofag mieści szczątki obrońców, a flankują go postacie bułgarskiego ochotnika i rosyjskiego żołnierza. Siedem pięter powyżej mieści broń, dokumenty, fotografie i rzeczy osobiste oraz kopię sztandaru samarskiego, który nieśli ochotnicy — nic z tego nie jest w tej chwili do obejrzenia i nie oczekuje się, by cokolwiek z tego wróciło przed 2029 rokiem.

Dojście do niego to 890 stopni od drogi na przełęczy. Są równe, a nie brutalne, ale jest ich bardzo dużo, a grań jest wystawiona na wszystko, co robi pogoda. W pogodny dzień widok biegnie w obie strony od Starej Płaniny, na północ nad równiną i na południe w Dolinę Róż, i to właśnie ten widok jest w większości powodem, dla którego przełęcz miała znaczenie — i jest to ta część wizyty, której zamknięcie nie dotyka.