Siedem Jezior Rylskich

Warte objazdu

Klasyczny bułgarski dzień w górach: wyciąg krzesełkowy, a potem podejście obok jezior nazwanych od swoich kształtów — Łza, Oko, Nerka — na grań, z której widać wszystkie siedem naraz. Zacznij wcześnie; latem w południe ścieżka zamienia się w kolejkę. W ostatni poniedziałek miesiąca wyciąg jest zamykany na konserwację, co zamienia wycieczkę w nieplanowane 600 metrów podejścia.

Opis

Tło

Siedem jezior karowych leży na schodach skalnych progów, między 2 095 a 2 535 metrów, każde nazwane od tego, co przypomina. Łza leży najwyżej i jest najmniejsza. Poniżej Oko, niemal okrągłe i — przy około trzydziestu siedmiu metrach — najgłębsze jezioro karowe w kraju. Dalej Nerka, Bliźniak, Trójlistek, Jezioro Rybne i Jezioro Dolne na dole całego biegu. Woda spływa z jednego do następnego.

Wyciąg krzesełkowy ze stacji Pionerska nad Panichishte pokonuje około sześciuset metrów przewyższenia w niecałe dwadzieścia minut i wysadza przy chiży Rilski Ezera (schronisko górskie, zwykle z obsługą latem). Stamtąd standardowa pętla wznosi się do punktu widokowego nad Łzą, skąd widać wszystkie siedem naraz, i schodzi drugą stroną: około ośmiu kilometrów, 470 metrów podejścia, pięć godzin w spokojnym tempie.

Dwie rzeczy kształtują ten dzień bardziej niż samo chodzenie. Pierwsza to kolejka — w letnie weekendy oczekiwanie na dolnej stacji jest rano długie, a po południu, przy zjeździe, często gorsze; a w ostatni poniedziałek każdego miesiąca wyciąg w ogóle nie jeździ, więc te sześćset metrów trzeba pokonać pieszo. Druga to 19 sierpnia, kiedy Powszechne Białe Bractwo zbiera się na szerokim terenie obok Nerki i o wschodzie słońca tańczy paneurytmię w wielkim kręgu. Warto to raz zobaczyć i jest to najgorszy możliwy dzień, żeby przyjechać po ciszę.