Góra Sakar

Warte objazdu

Sakar to niska kopulasta góra na dalekim południowym wschodzie, między Maritsą a Tundzhą, schodząca ku granicy z Turcją i kulminująca na 856 metrach. To jeden z najbogatszych w ptaki szponiaste rejonów kraju i ostoja orła cesarskiego, a przy tym teren usiany trackimi dolmenami. Prawie nie ma tu infrastruktury turystycznej, w czym tkwi sens tego miejsca i zarazem jego problem.

Opis

Tło

To nie jest Stara Płanina i jest od niej daleko — Sakar leży w dalekim południowo-wschodnim rogu Bułgarii, wciśnięty między Maritsę, Tundzhę i granicę, a najbliższymi miastami są Topolovgrad i Svilengrad. Najwyższy punkt, Vishegrad, sięga 856 metrów, a całe pasmo jest zaokrąglone, otwarte, wypasane i gorące.

Dwie rzeczy ściągają tu ludzi. Pierwsza to ptaki. Sakar mieści jedną z istotniejszych w Europie populacji orła cesarskiego, obok innych szponiastych korzystających z otwartych muraw i rozproszonych dębów, i wchodzi w skład Europejskiego Zielonego Pasa wzdłuż dawnej linii żelaznej kurtyny — dziesięciolecia ograniczonego dostępu przy granicy zostawiły siedliska w lepszym stanie, niż byłyby inaczej. Organizacje ochrony przyrody działają tu aktywnie.

Druga to megality. W tych wzgórzach stoją dziesiątki trackich dolmenów, kamiennych grobów skrzynkowych z I tysiąclecia p.n.e., a do tego sanktuaria wykute w skale i późniejsze fortyfikacje. Większość z nich nie ma żadnych oznaczeń, stoi w polach albo w zaroślach i trzeba do nich miejscowych wskazówek albo dobrej mapy. Taki jest uczciwy bilans zwiedzania Sakaru: rzeczy warte zobaczenia są prawdziwe i w większości niezagospodarowane, i trzeba się o nie natrudzić.