Cerkiew Świętej Niedzieli

Warte objazdu

16 kwietnia 1925 roku kopuła runęła na pogrzeb wypełniony polityczną i wojskową elitą kraju. Liczby ofiar bywają różne, ale zwykle podaje się około stu pięćdziesięciu zabitych i jakieś pięciuset rannych. To, do czego się wchodzi, odbudowano na tym samym miejscu w latach 1927–1933. Dziesięć minut w środku i cała dwudziestowieczna Bułgaria jest w tym wnętrzu obecna.

Opis

Tło

Zamach zaplanowano wokół zwłok. Generała Konstantina Georgieva zastrzelono 14 kwietnia właśnie po to, by jego pogrzeb zgromadził elitę państwa pod jednym dachem; celem był car Borys III, który dwa dni wcześniej sam przeżył zasadzkę i w chwili wybuchu ładunku w kopule był w innej części miasta, na innym pogrzebie. Ci, którzy go podłożyli, należeli do organizacji wojskowej Bułgarskiej Partii Komunistycznej. Represje, które potem nastąpiły, ciągnęły się miesiącami.

Odbudowa trwała od lata 1927 roku do wiosny 1933, kiedy 7 kwietnia cerkiew ponownie konsekrowano: około trzydziestu metrów długości, piętnaście i pół szerokości, trzydzieści jeden metrów do szczytu centralnej kopuły. Pozłacany ikonostas, który przetrwał wybuch, wstawiono z powrotem. Malowidła ścienne, które się dziś ogląda, są znacznie późniejsze — zespół pod kierunkiem Nikołaja Rostowcewa pracował tu w latach 1971–1973 — więc wnętrze sprawia wrażenie dużo młodszego niż historia budynku.

Potem warto stanąć na zewnątrz i się rozejrzeć. Synagoga, meczet Banya Bashi i katolicka katedra Świętego Józefa mieszczą się w promieniu czterystu metrów od tych drzwi, a odkopane rzymskie ulice Serdiki leżą pod bulwarem między nimi. Sofia nie układa tego dla zwiedzających; tak się po prostu składa, że miasto jest tak zbudowane.