Rusokastron

Warte objazdu

18 lipca 1332 roku bułgarski car Iwan Aleksander rozbił pod tym wzgórzem armię bizantyjską dowodzoną przez cesarza Andronika. Twierdza na szczycie powstała w V wieku na naturalnym skalnym wyniesieniu, w IX i X wieku strzegła granicy Erkesia, a w 1443 roku zrównali ją z ziemią Osmanowie. Mury o grubości dwóch i pół metra zamykają około piętnastu dekarów. Wstęp jest bezpłatny, a od Burgas dzieli ją dwadzieścia kilometrów.

Opis

Tło

Wzniesienie panuje nad drogami północno-wschodniej Tracji i wschodnimi przełęczami Starej Płaniny — dlatego je ufortyfikowano. Najstarszy ślad pisany to inskrypcja z VI wieku dedykowana bizantyjskiemu dowódcy imieniem Justyn. Arabski geograf al-Idrisi jako pierwszy używa nazwy Rusokastro, opisując duże i ludne miasto; bizantyjscy kronikarze podchwytują ją w relacjach z XIV wieku.

Co odsłonięto od rozpoczęcia wykopalisk w 2006 roku: fundamenty murów, cytadelę wewnętrzną, komorę wieży, budynek mieszkalny i dużą ilość ceramiki domowej. Z wielkiej dwuskrzydłowej bramy zachowała się tylko lewa połowa, a badacze mówią, że nie ma ona odpowiednika w Bułgarii; miała opuszczane kraty. Pod spodem jest sanktuarium trackie — cztery półkoliste nisze uformowane jako ołtarze ofiarne znaleziono przy wejściu w 2006 roku i datowano na VIII wiek p.n.e., a dwa kamienie ofiarne z wykutymi misami znaczą drogę do jaskini Rusina Dupka i jej małego świętego źródła. Wewnątrz murów od V lub VI wieku stał monaster św. Jerzego; cerkiew pod tym samym wezwaniem odbudowano w tym miejscu w 2007 roku.

Trudność polega na znalezieniu tego miejsca, a źródła urzędowe nie pomagają: krajowy rejestr zabytków podaje pół kilometra na wschód od wsi, gmina — trzy kilometry na północ, na wysokim wzgórzu opływanym z trzech stron przez rzekę, a Wikipedia — na północny zachód. Wszyscy zgadzają się co do tego, że dojście prowadzi polną drogą albo ścieżką wykutą w skale od południa. Warto zapytać we wsi.