Skalne cerkwie w Ivanovie

Warte objazdu

Czternastowieczne freski szkoły tyrnowskiej w pomieszczeniu wykutym w skale nad rzeką Rusenski Lom — malowane dla monasteru, który finansowali władcy, a mnisi docierali do niego po drabinach. To jedna niewielka kaplica i dziesięć minut podejścia, więc warto nastawić się właściwie: przyjeżdża się tu po jakość malarstwa, a nie po rozmiary stanowiska.

Opis

Tło

Mnich imieniem Joachim, później pierwszy patriarcha tyrnowski, zaczął w latach dwudziestych XIII wieku wykuwać cele w wapieniu wąwozu Rusenski Lom. Wspólnota, która tam wyrosła, przyciągnęła pieniądze z samej góry: łożył na nią Iwan Asen II, a Iwan Aleksander został namalowany na ścianie głównej cerkwi jako fundator. W szczytowym okresie było w skałach coś około czterdziestu cerkwi i kaplic oraz kilkaset innych komór.

Większości z tego już nie ma. Część zabrały obrywy skalne — jedna cerkiew zawaliła się całkowicie, a trzynastowieczne malowidła ze sklepienia innej trzeba było wyciąć i przenieść, gdy skała puściła. Otwarta pozostaje jedna komora, nazywana tu po prostu „Cerkwią”, trzydzieści dwa metry nad dnem wąwozu, i to w niej jest to, dla czego warto tu dojechać: freski z XIII i XIV wieku, malowane przez ludzi pracujących w tym samym momencie i na tym samym poziomie co mozaiciści Konstantynopola.

Z parkingu podejście zajmuje dziesięć do piętnastu minut, schodkowaną ścieżką biegnącą tą samą trasą, z której korzystali mnisi. Jest krótkie, ale naprawdę strome, a sama kaplica jest ciasna i ciemna, i szybko się zapełnia, gdy podjedzie autokar. Uwaga: stanowisko wcale nie leży we wsi Ivanovo, lecz jakieś trzy kilometry na wschód od niej — trzeba kierować się znakami, nie nazwą.