Primorsko

Warte objazdu

Primorsko ma dwie z największych plaż na południowym wybrzeżu, po jednej z każdej strony cypla, z rezerwatem Ropotamo tuż na północy i bagnem Stamopolu za plażą północną. To prosty, zatłoczony, niedrogi kurort bez niczego starego, i to działa: woda jest płytka, piasek głęboki, a ceny leżaków należą do najniższych na wybrzeżu.

Opis

Tło

Wieś założono w 1879 roku pod nazwą Kyopryu, czyli „most”; nazwę Primorsko przyjęła w 1934 roku, a port zyskała w 1939. Miejsce ukształtował Międzynarodowy Ośrodek Młodzieżowy, otwarty w 1955 roku, który przez trzy dekady ściągał tu młodzież z całego bloku wschodniego i zostawił miastu bazę noclegową w skali, jakiej wioska rybacka nigdy by inaczej nie miała. W 1962 roku uznano je za narodowy kurort nadmorski, a w 1981 roku otrzymało prawa miejskie.

Najważniejsze są tu plaże. Plaża północna ciągnie się w stronę laguny Stamopolu i chronionego pola wydmowego między miastem a miejscowością Perla — dwadzieścia cztery hektary wydm, niektóre grzbiety sięgające dziewiętnastu metrów, z ponad osiemdziesięcioma gatunkami roślin, z których czternaście figuruje w Czerwonej Księdze. W odróżnieniu od rezerwatu, spacerowanie tam jest dozwolone; zakazane są za to wjazd samochodem, biwakowanie i zabudowa. Plaża południowa, nazywana czasem Diabelską Zatoką, jest większa i lepsza do pływania.

Na północnym skraju miasta, w miejscowości Perla, stoi obiekt oficjalnie opisywany jako sprywatyzowana baza dawnej rezydencji państwowej, bez uregulowanego statusu planistycznego i bez ustalonych granic działki. Krążą o nim rozmaite historie, żadna z nich nieudokumentowana, i żadnej z nich ten przewodnik nie powtarza. Niewielkie miejskie muzeum historyczne działa latem w normalnych godzinach, a Beglik Tash leży trzy kilometry stąd.