Stare Miasto w Pomorie

Warte objazdu

Pomorie zajmuje wąski, skalisty półwysep wcinający się na trzy i pół kilometra w zatokę, z morzem z trzech stron i hipersłoną laguną za plecami. Ta geografia uczyniła je miastem soli już w starożytności, a od stu lat także miastem kuracji błotnych — i to jedno z bardzo niewielu miejsc na tym wybrzeżu, które nie zamyka się w październiku. Stara dzielnica jest niewielka; powodem, by tu zostać dłużej, są jezioro, baseny solne i grobowiec.

Opis

Tło

Grecy założyli tu Anchialos w czwartym wieku p.n.e., a miasto było wielokrotnie niszczone i odbudowywane — przez Gotów, przez Awarów, przez pożary. Utrzymywało się ze zboża, wina, ryb i drewna, dopóki nie przejęła nad nimi prymatu sól — a sól wytwarza się w tej lagunie tą samą, powolną metodą odparowywania od ponad dwóch tysięcy lat.

Stare miasto to rezerwat dziesięciu domów z epoki odrodzenia narodowego, na morskim krańcu półwyspu, w czarnomorskim stylu budowlanym: domy ustawione wzdłuż wąskich, brukowanych uliczek, drewniane wykusze wsparte na kroksztynach, balkony z ażurowymi balustradami, białe kominy. To ułamek wielkości starówki w Sozopolu, i nie dla niej się tu przyjeżdża. Stoją wśród nich dwie cerkwie: Narodzenia Matki Bożej i Przemienienia Pańskiego.

Zamiast tego Pomorie ma kurację. Laguna dostarcza ługu i drobnego, mułowatego osadu, który od stu lat wykorzystuje się leczniczo; miasto nazywa siebie balneologiczną stolicą kraju, oficjalnie potwierdzoną w tym tytule w 2013 roku, a jego sanatoria i hotele spa utrzymują je otwarte przez całą zimę. Plaża jest z drobnego piasku i ciągnie się na nieco ponad cztery kilometry. Reszta listy atrakcji jest krótka, ale dobra: muzeum soli, centrum dla zwiedzających nad jeziorem, tracki grobowiec kopułowy na zachód od miasta, monaster Świętego Jerzego oraz muzeum rybołówstwa w dawnej wieży ciśnień. Bilet łączony do pięciu obiektów kosztuje około 10 €.