Pobiti Kamani

Warte objazdu

Puste w środku wapienne filary stojące w piasku, co do których powstania geolodzy się nie zgadzają. Piętnaście minut od autostrady i zupełnie niepodobne do niczego innego na wybrzeżu. Pół godziny wystarcza na jedyną grupę ze ścieżką dookoła, więc lepiej traktować to jako przystanek, a nie cel — i sprawdzić dzień, bo w poniedziałki i wtorki jest zamknięte.

Opis

Tło

Kamienne kolumny, puste w środku i wypełnione piaskiem, stoją luźnymi grupami w pasie o wymiarach mniej więcej osiem na trzy kilometry na zachodnim skraju Warny. Mają około pięćdziesięciu milionów lat, pochodzą z dolnego eocenu, sięgają sześciu metrów wysokości, a ich średnice wahają się od jednej trzeciej metra do trzech. Grup jest od siedmiu do czternastu, zależnie od tego, kto liczy; ta ze ścieżką, kasą biletową i nazwą — Dikilitash — mieści około trzystu kolumn i jest jedyną, którą widzi większość ludzi.

O tym, jak powstały, spierano się od czasu, gdy w 1829 roku opisał je rosyjski podróżnik. Dawny pomysł, że były rafami koralowymi, porzucono. Wyjaśnienie, za którym stoją dziś najlepsze dowody, jest dziwniejsze: to rurowe konkrecje, które narosły wokół strug bogatego w metan płynu sączącego się w górę przez dno morskie, scementowane działalnością mikroorganizmów — skamieniały zimny wyciek, potwierdzony chemią węgla w spoiwie.

Dwie uczciwe uwagi. Pustynia jest po części dziełem człowieka: piasek, po którym się chodzi, odsłoniło wydobycie, a nie natura. I obiekt jest mały. To krótka znakowana ścieżka wokół jednej grupy, na którą spokojnie wystarcza pół godziny — to przystanek w drodze do Warny albo z powrotem, a nie cel sam w sobie. Chroniony od 1937 roku, co uczyniło go pierwszym miejscem w Bułgarii ze statusem pomnika przyrody.