Rzymski Stadion w Płowdiwie

Warte objazdu

Zakrzywiony koniec dwustuczterdziestometrowego stadionu wyłania się na środku deptaka w Płowdiwie, kilka metrów pod stopami kupujących, i tę część można oglądać za darmo z placu. Bilet daje dostęp do poziomu podziemnego: odsłoniętych z bliska rzędów siedzeń, ściany rekonstrukcyjnej pokazującej, jak wyglądała brakująca część, oraz krótkiego filmu. Warto ze względu na skalę; można pominąć, jeśli zależy tylko na zdjęciu.

Opis

Tło

Hadrianowe Philippopolis potrzebowało stadionu i zbudowano go na wzór grecki — mniej więcej 240 metrów długości i 50 szerokości, z miejscami siedzącymi szacowanymi przez archeologów na nawet trzydzieści tysięcy. Biegł wzdłuż naturalnego siodła między dwoma wzgórzami miasta, czyli dokładnie tam, gdzie najpierw osmańskie, a potem współczesne miasto wytyczyło swoją główną ulicę. Dlatego stadion wciąż tam jest, nienaruszony na większości swojej długości, z ulicą handlową na wierzchu.

To, co widać, to sfendona — podkowiasty koniec toru, gdzie bieżnia zawracała. Leży w zagłębionym dziedzińcu przy placu Dżumaja, otoczony z jednej strony meczetem, a z drugiej kawiarniami, i można go oglądać za darmo zza barierek. Pod spodem poziom dla zwiedzających prowadzi w dół, między marmurowe bloki siedzeń, z panoramiczną ścianą niosącą rekonstrukcję zaginionych dwustu metrów widzianych z poziomu bieżni, oraz małym kinem wyświetlającym film o starożytnym mieście.

Fragmenty budowli są oznaczone dalej wzdłuż ulicy, tam gdzie leży reszta stadionu, więc spacer na południe zamienia się w coś w rodzaju przerywanej linii nad budynkiem, którego nie widać. Stadion uznano za narodowy zabytek kultury w 1995 roku. Pozostaje otwarty w poniedziałki, gdy większość muzeów Starego Miasta jest zamknięta, i zamyka się na pół godziny w porze lunchu.