Regionalne Muzeum Etnograficzne w Płowdiwie

Warte objazdu

Dom jest połową ekspozycji. Rezydencja Kuyumdzhioglu z 1847 roku ma wybrzuszone górne piętro i falujący szczyt, które określają płowdiwski styl odrodzeniowy, wzniesiona w czasach, gdy to fasada była manifestem. W środku zbiory obejmują strój, miedź, destylację różaną i wyrób plecionki, z którego żył region — około sześćdziesięciu tysięcy obiektów, z których ogląda się ułamek. Zamknięte w poniedziałki, pod górę od teatru rzymskiego.

Opis

Tło

Płowdiwscy kupcy epoki odrodzenia budowali na zewnątrz. Ich domy wysuwają się wspornikowo nad ulicę na wyższych piętrach, poszerzając się ku górze, z malowanymi lub rzeźbionymi frontami zwróconymi ku każdemu, kto przechodzi. Dom Kuyumdzhioglu z 1847 roku jest najpełniej zachowanym wyrazem tego zwyczaju: symetryczny front, szczyt falujący jak zaciągnięta kurtyna i plan, który pośrodku każdej kondygnacji umieszcza duży centralny salon, a wokół niego pozostałe pokoje.

Zbiory etnograficzne wprowadziły się później. Pomysł regionalnego muzeum dla Płowdiwu sięga początku lat dziewięćdziesiątych XIX wieku i wiele zawdzięcza Stoyu Shishkovowi, nauczycielowi i etnografowi, który przekonywał, by zebrać kulturę materialną regionu, zanim zniknie. Podziałało: zasoby liczą dziś dziesiątki tysięcy obiektów, a sale ułożono według zajęć — rolnictwo, hodowla, rzemiosło i plecionka gaytan, którą przędły wsie rodopskie, a sprzedawał Płowdiw.

Przychodzi się tu tyleż dla sal, co dla gablot: bogaty dziewiętnastowieczny dom, którego nigdy nie wypatroszono, wciąż z przedmiotami, które jego właściciele by rozpoznali. Muzeum ma drugą siedzibę przy ulicy Saborna, kilka minut dalej, a wspólny bilet obejmuje obie.