Park Narodowy Piryn

Warte objazdu

Piryn to wapień i marmur tam, gdzie Riła jest granitem, i to widać: jaśniejsza skała, ostrzejsze granie i kotły pełne małych zimnych jezior. Vihren, 2 914 m, jest oczywistym celem i oznacza długi dzień od parkingu Banderitsa. Słynna grań Koncheto ma stalowe liny, jest eksponowana i zginęli na niej ludzie — to nie jest opcja dla rodzin.

Opis

Tło

Park ustanowiono w 1962 roku wokół Vihrenu, drugiego co do wysokości szczytu Bułgarii, i obejmuje dziś nieco ponad 40 000 hektarów pasma. Chodzi w nim o geologię: marmurowy i wapienny kras zamiast granitu sąsiedniej Riły, zwietrzały w jasne ostrza i wieże, a w kotłach poniżej nich uwięzionych jest ponad siedemdziesiąt jezior polodowcowych — część z mniej więcej 118 jezior całego pasma, bo park obejmuje tylko fragment Pirynu. Wewnątrz leżą dwa rezerwaty ścisłe — Bayuvi Dupki–Dzhindzhiritsa i Yulen — a w dolinie Banderitsy rośnie sosna Baikusheva, sosna bośniacka szacowana na około tysiąc trzysta lat, czyli starsza niż państwo bułgarskie.

Warto przed wyjazdem zrozumieć granicę obiektu światowego dziedzictwa. Piryn wpisano na listę w 1983 roku, ale w 2010 roku obiekt powiększono właśnie po to, by zostawić poza nim zagospodarowane tereny narciarskie. Stoki nad Bansko, na które wjeżdża większość odwiedzających, leżą w granicach parku narodowego i poza obiektem światowego dziedzictwa, a przewodniki mylą to nieustannie. UNESCO od 2013 roku prosi Bułgarię o strategiczną ocenę oddziaływania na środowisko, a o zaktualizowany plan zarządzania jeszcze dłużej; nie przyszło ani jedno, ani drugie, a obowiązujący plan wciąż pochodzi z 2004 roku.

Chodzenie po górach jest tu poważną sprawą. Park ma chiże (schroniska górskie, zwykle z obsługą latem) Vihren, Bezbog, Demyanitsa, Sinanitsa i Yavorov oraz schron przy Jeziorze Tevno, a klasyczna kilkudniowa trawersówka łączy je ze sobą. Pogoda zmienia się nad graniami szybko, a na wapieniu jest bardzo mało wody.