Park Przyrody Persina

Warte objazdu

Bułgarski odcinek Dunaju był niegdyś splątaną gęstwiną wysp, bocznych koryt i bagien, a niemal wszystko z tego osuszono w dwudziestym wieku. Persina, ustanowiona w 2000 roku, to próba zachowania i częściowego odtworzenia tego, co przetrwało między Nikopolem a Svishtovem. Jesienią zbierają się tu bociany czarne w liczbie, jakiej nie ma nigdzie indziej w kraju. Warto zacząć od centrum dla zwiedzających parku w Belene; samodzielnie niewiele się tu zdziała.

Opis

Tło

Park obejmuje całą nizinę Svishtov–Belene, strome brzegi Dunaju przy Nikopolu i Svishtovie oraz każdą bułgarską wyspę na tym odcinku rzeki — łącznie około 217 kilometrów kwadratowych. W jego granicach leży kilka starszych obszarów chronionych: rezerwat Persinski Blata na wschodnim krańcu wyspy Belene, trzy połączone ze sobą bagna o powierzchni ponad 385 hektarów; niewielkie rezerwaty na wyspach Kitka i Milka, chronione od połowy ubiegłego wieku jako siedlisko bielika; oraz Kaikusha, 240 hektarów mokradeł, pozostałość terenów zalewowych, które niegdyś ciągnęły się wzdłuż całego tego brzegu.

Lista ptaków jest powodem, dla którego ludzie tu przyjeżdżają. Kormoran czarny i kormoran mały, ślepowron, czapla modronosa, czapla nadobna, czapla biała i czapla purpurowa, warzęcha, ibis kasztanowaty, podgorzałka, rybitwa rzeczna i rybitwa białoskrzydła. Łabędzie nieme gniazdują na bagnach. Jesienne zgromadzenie bocianów czarnych jest w skali Bułgarii unikatowe. Kompleks wyspy Belene wpisano na listę konwencji Ramsar w 2002 roku.

Warto być realistą co do dostępu. Pojedynczy największy fragment parku to wyspa z więzieniem, kilka rezerwatów jest zamkniętych z mocy prawa, a najlepsze siedliska leżą na wodzie. To, co park robi dobrze, to centrum dla zwiedzających i zwiedzanie z przewodnikiem; czego nie może dać, to szlaku prowadzącego w sam jego środek.