Galeria Narodowa Bułgarii

Warte objazdu

Dwie historie w jednym budynku. W tym miejscu stał konak osmańskiego gubernatora, gdzie więziono Vasila Levskiego i gdzie zimą 1872–73 obradował sąd, który skazał go na śmierć; od 1880 roku przebudowano go na rezydencję pierwszego bułgarskiego księcia. Warto przyjść tu zarówno dla wnętrz, jak i dla sztuki — i wiedzieć, że w tym skrzydle pokazywane są wyłącznie wystawy czasowe.

Opis

Tło

Konak stał w tym miejscu od szesnastego wieku; spłonął w 1816 roku i został odbudowany. Był administracyjnym centrum osmańskiej Sofii i miejscem, w którym zakończył się proces Levskiego. Po wyzwoleniu książę Aleksander Battenberg zlecił wiedeńskiemu architektowi Viktorowi Rumpelmayerowi przebudowanie tego, co pozostało, na pałac, z zachowaniem starych kamiennych fundamentów i części głównej fasady. Otwarto go 26 grudnia 1882 roku. Ferdynand dodał skrzydło północno-wschodnie w latach 1894–1896, zaprojektowane przez Friedricha Grünangera — tego samego architekta, który dekadę później zbudował synagogę czterysta metrów dalej.

Po 1944 roku w pałacu mieściła się Rada Ministrów. W 1953 roku państwo przekazało go Galerii Narodowej i Muzeum Etnograficznemu, które do dziś dzielą między sobą ten budynek.

Zanim kupi się bilet, warto wiedzieć, że Galeria Narodowa to dziś jedna instytucja rozproszona po kilku budynkach. Ten, nazywany po prostu Pałacem, pokazuje wystawy czasowe sztuki bułgarskiej i zagranicznej. Kolekcja stała — około tysiąca siedmiuset dzieł na czterech piętrach, bułgarskie malarstwo od połowy dziewiętnastego wieku, a do tego zbiory europejskie, azjatyckie i afrykańskie — znajduje się w Kvadrat 500, kilka minut spacerem na wschód. Do tej samej rodziny instytucji należy Muzeum Sztuki Chrześcijańskiej w krypcie katedry Aleksandra Newskiego. Istnieją bilety łączone; w czwartki wszystko kosztuje około dwóch euro.