Midżor

Warte objazdu

Najwyższy punkt zachodniego odcinka Stara Płanina i najwyższy szczyt Serbii, na który do początku lat 90. XX wieku, zanim zlikwidowano instalacje graniczne, nikt w ogóle nie chodził. Dlatego wciąż wydaje się nietknięty: długie trawiaste granie, źródła rzek Lom i Timok tuż pod stopami, i niemal nikogo innego dookoła. To pełny dzień drogi od każdego z bułgarskich punktów startowych, a dojazdowe drogi do nich są w kiepskim stanie.

Opis

Tło

Od strony bułgarskiej prowadzą dwa podejścia, i żadne z nich nie jest łatwe. Od Chuprene siedemnastokilometrowa polna droga wzdłuż rzeki Chuprenska dochodzi do schroniska Gorski Ray na wysokości 1 450 metrów, i wymaga samochodu z wysokim prześwitem; pieszo to nieco ponad dziewięć kilometrów w górę doliny Manastirki, jedną z dwóch ścieżek ekologicznych. Od schroniska znakowana ścieżka przecina rezerwat biosfery Chuprene — jedno z ostatnich miejsc w Bułgarii, gdzie gniazduje głuszec — i dochodzi do głównej grani, po czym biegnie na południowy wschód, nad Ostra Chuka i Obą (2 033 m), do siodła przy słupie granicznym nr 336, gdzie biorą początek zarówno Lom, jak i Timok. Stamtąd do szczytu jest jeszcze około godziny podejścia północno-zachodnim zboczem. Warto liczyć cztery i pół godziny od schroniska.

Od strony Gorni Lom trasa jest krótsza i bardziej stroma: schronisko na wysokości 840 metrów, siedem kilometrów nad wsią, w dawnym posterunku granicznym, a potem dwie do trzech godzin ciężkiego podejścia do tego samego siodła.

Sama góra od trzech stron porośnięta jest trawą, a od północy ma stromą skalną ścianę, wykorzystywaną przez wspinaczy. Rejon szczytu objęty jest ochroną krajobrazową od 2009 roku ze względu na florę alpejską. Granica biegnie dokładnie przez szczyt; Serbia nie wymaga żadnego zezwolenia, a od strony serbskiej ludzie podchodzą od Babin Zub i Topli Dol. W pogodny dzień to właśnie pustka jest tu największą wartością — to najrzadziej uczęszczana dwutysięcznikowa grań w całym kraju.