Mesembria

Warte objazdu

Wszyscy fotografują cerkwie i mijają mury, a powinno być odwrotnie. Na przesmyku, gdzie półwysep zwęża się do kilkudziesięciu metrów, leżą jeden na drugim trzy systemy obronne: tracki mur z VIII wieku p.n.e., grecki z V–III wieku z potężnych bloków układanych na sucho i bizantyjska brama z V wieku n.e. z flankującymi ją wieżami. Nic nie kosztuje i jest pierwszą rzeczą, do której się dochodzi.

Opis

Tło

Półwysep ma osiemset pięćdziesiąt metrów długości i trzysta pięćdziesiąt szerokości, a zamieszkany jest od ponad trzech tysięcy lat. Trakowie nazwali to miejsce od założyciela imieniem Melsas — Melsambria, miasto Melsasa, bo bria znaczyło u nich miasto. Ich mur, z ciosanego kamienia osadzonego w glinie, miejscami wciąż ma dwa metry wysokości.

Dorowie przybyli pod koniec VI wieku p.n.e. i przebudowali umocnienia pod koniec V wieku, a potem jeszcze w III, używając dużych gładzonych bloków układanych bez zaprawy na rdzeniu z gruzu. Miasto stało się pełnoprawnym polis z gimnazjonem i teatrem, a od pierwszej połowy V wieku biło własne srebro, później brąz, a u szczytu potęgi, w III i II wieku, także złoto. Rzym wziął je bez walki w 72 roku p.n.e.

Widoczna brama jest bizantyjska, z połowy V wieku n.e., zbudowana w opus mixtum — naprzemiennymi warstwami kamienia i cegły — i licowana ciosanymi blokami. Flankują ją dwie prostokątne wieże, a dalej wzdłuż muru rozstawione są wieże okrągłe i podkowiaste; bram było dwie, w tym jedna zwodzona. Chan Krum zdobył miasto w 812 roku po dwóch tygodniach i kazał zburzyć mur; odbudowano go z cegły, wielokrotnie naprawiano, a ostatecznie zrekonstruowano za cara Iwana Aleksandra. Część południowego obwodu leży pod wodą. Stanowisko jest rezerwatem narodowym od 1956 roku, a na liście światowego dziedzictwa od 1983.