Malyovitsa

Warte objazdu

Przy wysokości 2 729 m Malyovitsa nie należy do najwyższych szczytów Riły, ale jest najbardziej rozpoznawalna — stroma granitowa piramida u szczytu własnej doliny, i poligon treningowy bułgarskiego alpinizmu od połowy ubiegłego wieku. Od schroniska na wysokości około 1 960 m podejście zajmuje trzy do czterech godzin, a zejście dwie do trzech, dobrze wydeptaną ścieżką, ze skalistym ostatnim odcinkiem. Latem trasa nie wymaga wspinaczki technicznej, ale wymaga pewnej stopy.

Opis

Tło

Droga w dolinie pnie się od Govedartsi do niewielkiego ośrodka narciarskiego na wysokości około 1 730 m, i tam kończy się dojazd samochodem. Schronisko leży kolejne pół godziny wyżej, na wysokości mniej więcej 1 960 m, dokładnie na granicy lasu, a z jego tarasu szczyt jest oczywistym, spiczastym punktem u szczytu kotła. Bułgarski alpinizm w praktyce narodził się na okolicznych ścianach; szkoła wspinaczkowa w dolinie wyszkoliła kilka pokoleń wspinaczy, w tym uczestników bułgarskich wypraw himalajskich.

Zwykła trasa to ścieżka, nie wspinaczka. Prowadzi przez łąki i głazowiska aż do ramienia szczytu, po czym na ostatnim odcinku staje się stromymi skalnymi stopniami — nic, co latem wymagałoby liny, ale wystarczająco dużo, by trzeba było użyć rąk i mieć suche warunki. Trzy do czterech godzin podejścia to realistyczny czas dla kogoś, kto regularnie chodzi po górach; zejście jest szybsze dla nóg, ale cięższe dla kolan.

Malyovitsa to też węzeł szlaków. Z grani znakowane ścieżki prowadzą na północny wschód do Siedmiu Jezior Rylskich i na południowy zachód w dół do monasteru Rylskiego, co czyni z niej standardowy pierwszy dzień trawersu, a nie tylko pojedynczy szczyt. Oznacza to też, że schronisko w sezonie bywa pełne. W czerwcu w żlebach pod szczytem często wciąż zalega śnieg, a skalne stopnie są znacznie gorsze mokre niż suche.