Jezioro Mandrensko

Warte objazdu

Mandra jest trzecim z jezior burgaskich i tym, którego nikt nie fotografuje. Do 1963 roku, kiedy zamknęła je zapora, była otwartą, na wpół słoną laguną połączoną z morzem; szuwary i pelikanie płycizny zniknęły, a ich miejsce zajął słodkowodny zbiornik. Wciąż jest jedną z najważniejszych wód zimowiskowych w Bułgarii, z liczeniami głowienek i czernic idącymi w dziesiątki tysięcy, i najlepsza jest w miesiącach, w których nikt tu nie przyjeżdża.

Opis

Tło

Osmański rejestr z 1493 roku nazywa je Kyorfez, czyli zatoka, a Konstantin Jireček w 1884 roku opisał je jako dziesięć kilometrów długie i jeden do dwóch szerokie, otwarte na morze. W latach trzydziestych XX wieku przeprowadzono regulacje rzek i usypano wały; zapora przyszła w 1963 roku. Powierzchnia wody wynosi dziś około tysiąca trzystu hektarów, zasilają ją cztery rzeki — Izvorska, Fakiyska, Sredetska i Rusokastrenska — i służy przemysłowi oraz nawadnianiu na równi z ptakami.

To, co straciła w siedliskach, częściowo odzyskała w skali. Odnotowano tu ponad dwieście pięćdziesiąt gatunków; ostoja ptaków Mandra–Poda obejmuje blisko sześć tysięcy hektarów i wymienia ich 245. Sezonem jest zima: kormoran mały i pelikan kędzierzawy, bernikla rdzawoszyja, gęś białoczelna w dziesiątkach tysięcy oraz największe w kraju liczebności łabędzia krzykliwego i czarnodziobego. W przeciwieństwie do Atanasovsko nie jest to obiekt ramsarski, choć jest obszarem Natura 2000 na podstawie obu dyrektyw.

Trudnością jest dostęp. Jezioro ma przemysł wzdłuż północnego brzegu i trzciny wzdłuż całej reszty, a własnej infrastruktury dla odwiedzających nie ma. Działają trzy miejsca. Poda, przy odpływie, ma wieżę i obsługę. Lale Bair, wzgórze przy drodze z Meden Rudnik w stronę Tvarditsy, daje cały jego rozmach z wysokości osiemdziesięciu ośmiu metrów. A ujście rzeki Izvorskiej, obiekt chroniony o powierzchni stu pięćdziesięciu hektarów, leży pół godziny marszu od wsi Dimchevo dla tych, którym chce się potrudzić.