Krastata Kazarma

Warte objazdu

Osman Pazvantoğlu, który rządził Vidin niemal jak niezależny watażka, kazał wybudować te koszary w 1801 roku w ogrodzie starego pałacu. Plan ma kształt krzyża greckiego — cztery skrzydła, cztery wewnętrzne dziedzińce, około 1 260 metrów kwadratowych powierzchni zabudowy — co jest dziwnym kształtem jak na koszary i zapewne dlatego budynek przetrwał dłużej niż jego pierwotne przeznaczenie. Od 1969 roku mieści się tu zbiór etnograficzny Vidin.

Opis

Tło

Pazvantoğlu był osmańskim namiestnikiem na papierze, a buntownikiem w praktyce, i przez dwie dekady około 1800 roku Vidin był faktycznie jego własnym państwem — bił monetę i prowadził wojnę z sułtanem. Koszary mieściły pod jego rządami cztery osobne oddziały, w tym janczarów, a kryty drewniany most łączył je z sąsiednią zbrojownią. Na dziedzińcu stała niegdyś wieża zegarowa, dziś już nieistniejąca.

Po 1878 roku państwo bułgarskie wykorzystywało budynek jako sąd, a potem jako koszary wojskowe — w ten sposób budynki tego typu zwykle przetrwają: będąc przydatne dla każdego kolejnego użytkownika. Odrestaurowano go w latach 1965–1967 i zamieniono na muzeum. Większa, finansowana ze środków unijnych renowacja zakończyła się na początku 2013 roku; w ciągu roku dawne pęknięcia otworzyły się na nowo, a dach zaczął przepuszczać wodę, i od tego czasu budynek bywał zamykany.

Ekspozycja etnograficzna, prezentowana od 1969 roku, obejmuje tradycyjną kulturę regionu Vidin od końca XIX wieku do lat dwudziestych XX wieku — stroje obrzędowe i codzienne oraz dział poświęcony miejskiej modzie i przedmiotom domowego użytku, pokazujący, jak wiele z materialnego życia Vidin przypływało z górnego Dunaju, a nie z głębi lądu. Opisy są w pięciu językach.