Szczyt Kom

Warte objazdu

2 016 metrów nad Berkovitsą, z niziną naddunajską rozpościerającą się na północy — miasto leży u stóp, a Montana i zbiornik Ogosta widać trzydzieści kilometrów dalej. To zachodni kraniec szlaku Kom–Emine, trasy grzbietowej przecinającej Bułgarię aż po Morze Czarne, więc połowa ludzi tutaj dopiero zaczyna coś dużo dłuższego. Jako jednodniowa wycieczka to zwykłe dwie godziny podejścia od schroniska, po trawie.

Opis

Tło

Kom to najwyższy punkt góry Berkovitsa, jednego z odcinków zachodniej Stara Płanina: zaokrąglony, trawiasty szczyt, ze stromym, kamienistym zboczem północnym i łagodnym południowym, tworzący krótką grań zachód–wschód razem z Sreden Kom i Malak Kom po bokach. Piętnaście kilometrów asfaltu prowadzi w górę od Berkovitsy do schroniska Kom, i to właśnie tam zaczyna się większość wędrówek; pieszo ta sama droga zajmuje około trzech i pół godziny, co jest marnotrawstwem całego poranka.

Od schroniska znakowana ścieżka przecina siodło między Malak a Sreden Kom, po czym skręca na zachód wzdłuż grani — około dwóch godzin, bez trudności technicznych, ale też bez niczego, za czym można by się schować, gdyby zmieniła się pogoda. Dłuższe podejścia prowadzą od przełęczy Petrohan, około trzech i pół godziny czerwonymi znakami szlaku Kom–Emine, oraz od wsi Komshtitsa i Gintsi, około trzech godzin.

Najważniejszy jest tu widok na północ. Ivan Vazov napisał o nim wiersz, a blisko oznaczenia szczytu stoi kamienna płyta z jego portretem w reliefie i fragmentem tego wiersza — niewielki, nieco pompatyczny pomnik, który jednak jest całkiem uczciwą odpowiedzią na to, co widać stąd na własne oczy.