Kolokita

Warte objazdu

Kolokita to cypel tuż na południe od Sozopola, między miastem a laguną Alepu, chroniony ze względu na roślinność nadmorską. Nic na nim nie stoi. Na odcinku wybrzeża, gdzie zabudowano każdą dostępną zatokę, goły przylądek ze ścieżką i bez ludzi wart jest czyjejś godziny.

Opis

Tło

Ciekawość jest tu raczej botaniczna niż krajobrazowa. Przylądki i pola wydmowe między Sozopolem a Ropotamo niosą przejściową florę śródziemnomorską, która przetrwała niemal nigdzie indziej na tym wybrzeżu — z pankracjum nadmorskim, mikołajkiem nadmorskim i szeregiem gatunków wyspecjalizowanych, nieznoszących wielokrotnego deptania. To ochrona tutaj i na sąsiednich stanowiskach wydmowych je zachowała.

Sam przylądek jest niski, skalisty na samym końcu i trawiasty w głębi, z małymi zatoczkami po obu stronach i widokami na północ, na półwysep Sozopol, oraz na południe, w stronę Medni Rid. Chodzenie po nim nie jest zabronione; zabronione są jazda samochodem, biwakowanie i zrywanie roślin.

Nie ma tu zupełnie nic — ani parkingu, ani tablicy, ani cienia, ani wody, ani ratownika, a w zagłębieniach nie ma zasięgu telefonu. W tym tkwi urok i zarazem ostrzeżenie. Warto przyjść wieczorem, gdy plaże opustoszeją, albo w maju, zanim się zapełnią, i trzymać się wydeptanej ścieżki, zamiast przecierać nową w poprzek wydmy. Przy wietrze z północnego wschodu na końcu przylądka jest nieprzyjemnie i lepiej usiąść po osłoniętej stronie.