Zbiornik Kardzhali

Warte objazdu

Zapora sama w sobie jest tu atrakcją: 103 metry betonowej zapory łukowo-grawitacyjnej, typu rzadkiego w Bułgarii, stojącej bezpośrednio nad Kardzhali, z miastem żyjącym poniżej niej. Za nią Arda cofa się na dwadzieścia kilometrów przez nagą, wulkaniczną krainę, niepodobną do reszty Bułgarii. Gdy zbiornik się napełnił, pod wodą znalazło się dwadzieścia cztery wsie. Nic nie jest tu przygotowane dla zwiedzających; ogląda się to z drogi.

Opis

Tło

Budowę rozpoczęto w 1957 roku, a zaporę oddano do użytku w 1963 roku, choć prace nad szerszym projektem trwały aż do lat siedemdziesiątych. Konstrukcja to betonowa ściana łukowo-grawitacyjna, wysoka na 103,5 metra i długa na 344 metry — rzadkość tutaj, gdzie większość dużych zapór to budowle ziemne lub proste grawitacyjne — a inżynieria była na tyle trudna, że sprowadzono radzieckich i francuskich specjalistów, gdy niestabilne skały i uskoki groziły wstrzymaniem prac.

To, co zapora zatrzymuje, to około 497 milionów metrów sześciennych wody Ardy, rozlanej na trzynastu i pół kilometra kwadratowego i sięgającej dwadzieścia kilometrów w górę rzeki. Zalano dwadzieścia cztery wsie w obwodach Kardzhali i Ardino. Elektrownia pod zaporą napędza cztery turbiny o mocy 106 megawatów, i jest to najwyżej położona z trzech dużych zapór na Ardzie.

Dla zwiedzającego atrakcją jest tu raczej krajobraz niż inżynieria. To Wschodnie Rodopy: niskie, suche, wulkaniczne, z riolitowymi ostańcami stojącymi nad zieloną wodą i bardzo nielicznymi drzewami. Boczne odnogi jeziora wcinają się we wzgórza i najlepiej widać je z drogi wzdłuż brzegu albo z grani nad zaporą. Ta kraina najlepiej wygląda w wieczornym świetle — skała robi się pomarańczowa, a woda czarna.