Kaliakra

Warte objazdu

Przylądek to ostrze czerwonawej skały wbijające się na jakieś dwa kilometry w Morze Czarne, z siedemdziesięciometrowymi klifami po obu stronach i murem twierdzy poprowadzonym w najwęższym miejscu. W XIV wieku była tu stolica despotatu Dobrotitsy. Dziś to rezerwat, droga, kaplica i bardzo dobry spacer. Dopiero późnym popołudniem skała naprawdę robi się czerwona, a nie tylko ciepła w tonie.

Opis

Tło

Cypel jest wykorzystywany co najmniej od IV wieku p.n.e., kiedy stała na nim tracka osada Tirizis. Szczyt jego znaczenia przypadł na XIV wiek, za Dobrotitsy, który rządził stąd tym wybrzeżem, bił własną monetę i trzymał poniżej galery. Osmanowie zdobyli go w 1393 albo 1394 roku. Zachowały się fundamenty, cysterny i odcinki muru, a nie stojące budynki — cały dramatyzm tkwi w samym miejscu.

Pomnik przy wejściu upamiętnia legendę o czterdziestu dziewicach, które miały związać sobie włosy i wejść do morza, byle nie dać się pojmać. Nie ma na to żadnych podstaw źródłowych. To opowieść, którą wyhodowało samo miejsce, i opowiada się ją na każdym przystanku na przylądku.

Cały cypel jest od 1960 roku rezerwatem przyrodniczym i archeologicznym — jakieś 687 hektarów, wliczając pas morza, z ponad czterystoma gatunkami roślin, z których blisko pięćdziesiąt jest rzadkich lub chronionych. Leży pod szlakiem Via Pontica, więc jesień przynosi nad nim ptaki drapieżne i bociany, a pod klifami regularnie pojawiają się delfiny zwyczajne. Na samym czubku zbudowano w 1993 roku kaplicę Świętego Mikołaja. Warto przyjechać późno: światło po piątej robi z żelazem w skale coś, czego południe nie potrafi.