Teatr Narodowy im. Iwana Wazowa

Warte objazdu

Neoklasycystyczna fasada z Apollem i muzami na tympanonie to zdjęcie, które w Sofii robi każdy, a ogród i fontanna przed nią to miejsce, gdzie miasto przesiaduje w ciepły wieczór. Lepsza pora to po zmroku, przy podświetlonej fasadzie. Wejście do środka jest trudniejsze, niż się wydaje — patrz zastrzeżenie poniżej.

Opis

Tło

Najpierw był zespół. W 1904 roku minister oświaty Ivan Shishmanov przekształcił prywatną trupę o nazwie Łza i śmiech w teatr państwowy, a budynek zamówiono u wiedeńskiej spółki Ferdinanda Fellnera i Hermanna Helmera, którzy postawili teatry w pół Europy Środkowej. Ukończono go w 1906 roku, a otwarto 3 stycznia 1907 roku, z 848 miejscami oraz malowidłami sufitowymi i ściennymi wiedeńskiego artysty Rudolfa Fuchsa.

Dwukrotnie został zniszczony. Pożar podczas spektaklu na początku 1923 roku strawił scenę, część widowni i szatnię; odbudował go niemiecki architekt Martin Dülfer i w 1929 roku teatr otwarto ponownie, z nowoczesną maszynerią sceniczną i 1 236 miejscami. Nalot 10 stycznia 1944 roku wyrwał część widowni i skrzydło południowe, a zespół spędził lata w innych miejscach, zanim w 1949 roku przeprowadzono odbudowę.

Ostatnia duża przebudowa, prowadzona przez bułgarskiego architekta Ivana Tomova w latach 1972–1976, przywróciła zewnętrzny wygląd z 1907 roku, po cichu wstawiając odporny na trzęsienia ziemi szkielet betonowy, salę kameralną i podziemną kieszeń sceniczną. Dziś działają w nim trzy sceny: duża sala na 780 miejsc, sala kameralna na 120 i przestrzeń na czwartym piętrze na 90. Nazwa upamiętnia Iwana Wazowa, pisarza, który bardziej niż ktokolwiek inny dał nowemu państwu literaturę.