Cerkiew Matki Bożej

Warte objazdu

Wśród dwóch tuzinów średniowiecznych ruin i muzeów, to jedyna cerkiew starego miasta, która wciąż jest cerkwią. Budowano ją etapami w latach 1857–1894 i konsekrowano dwudziestego pierwszego maja tego roku: to największa i najlepiej zachowana trójnawowa bazylika w Nesebyrze, kopulasta, z dzwonnicą górującą nad wszystkimi innymi dachami na półwyspie. Przechowuje ikonę, którą miasto uznaje za cudowną.

Opis

Tło

Wezwanie cerkwi to Zaśnięcie Matki Bożej, choć miasto nazywa ją też Bogoroditsa Megarska. Budowa trwała z przerwami niemal czterdzieści lat, co było normą dla chrześcijańskiej cerkwi tamtego okresu: pieniądze napływały, kiedy napływały, a pozwolenia nie zawsze przychodziły łatwo. Gdy w końcu ją ukończono, miasto miało cerkiew wystarczająco dużą, by służyć mu jak należy — i wciąż tak jest.

Ikonografia jest tu późna i nie ma żadnych średniowiecznych malowideł, dlatego cerkiew nie pojawia się na żadnym bilecie muzealnym. To nie powód, by ją pominąć. Zwiedzane w złej kolejności cerkwie Nesebyru zamieniają się w ciąg pustych skorup; wejście do tej jednej — z zapachem wosku, lampkami i kimś modlącym się w środku — przywraca sens wszystkim pozostałym.

Dzwonnica jest najwyższym punktem starego miasta i punktem orientacyjnym widocznym już od strony przesmyku. Odbywają się tu śluby, latem po kilka tygodniowo. Godziny otwarcia nie są podane — to cerkiew parafialna, więc działa według godzin nabożeństw — ale w praktyce jest otwarta przez cały dzień. Stoi przy ulicy Slavyanskiej. Kto jest w Nesebyrze w niedzielny poranek, tu właśnie znajdzie całe miasto.