Zatoka Burgaska

Warte objazdu

Zatoka Burgaska to największe wcięcie na całym tym wybrzeżu, ciągnące się od przylądka Emine na północy po przylądek Maslen na południu, i każda osada, warzelnia soli, laguna i port opisane w tym przewodniku istnieją właśnie dzięki niej. Zatoki nie da się zwiedzić, ale można stanąć na końcu mola albo na wzgórzu Lale Bair i zobaczyć, dlaczego wybrali ją zarówno Grecy, jak i Rzymianie, i wytwórcy soli.

Opis

Tło

To kształt wybrzeża odgrywa tu decydującą rolę. Długi, płytki łuk zwrócony na wschód zbiera osady, wyrzuca mierzeje piaszczyste i odcina za nimi laguny; w ten właśnie sposób powstały Atanasovsko, Pomorie i dawny liman Mandra, i dlatego właśnie w jednym miejscu skupiło się tyle soli i tyle ptactwa. Ten sam łuk dawał bezpieczne kotwicowisko niemal przy każdym wietrze, dlatego na jednym jego krańcu w siódmym wieku p.n.e. założono Apolonię, a na drugim Anchialos.

Wszystkie wyspy zatoki leżą przy jej południowym krańcu: Świętego Jana i Świętego Piotra u wybrzeży Sozopolu, Świętego Cyryka złączona z miastem, Świętego Tomasza dalej na południe, i Świętej Anastazji na samym środku zatoki. Wszystkie są pochodzenia wulkanicznego. Północny brzeg jest niski i piaszczysty aż po Pomorie, po czym wznosi się w ostatnie wzgórza Stara Płanina przy Emine.

Dziś zatoka jest przede wszystkim czynną redą portową. Tankowce czekają na niej na dostęp do terminalu naftowego, dźwigi portowe ciągną się wzdłuż zachodniego brzegu, a za jeziorem Vaya stoi rafineria. Bułgarzy z innych regionów uważają to za brzydkie. To jednak także coś, co czyni Burgas prawdziwym miastem, a nie kurortem, i widok z końca mola — wyspy po prawej, dźwigi po lewej, baseny solne za plecami — jest tym najbardziej uczciwym.