Dąb Granit

Warte objazdu

Dąb szypułkowy we wsi na trackiej równinie, stojący tu mniej więcej od IV wieku n.e. Liczenie słojów przeprowadzone na początku lat osiemdziesiątych XX wieku dało wynik 1637, co wskazuje na kiełkowanie około roku 345. Dziś umiera — jeden wielki konar wciąż pokrywa się liśćmi, reszta to martwe drewno — i to raczej powód, by go zobaczyć, niż by tego nie robić.

Opis

Tło

Drzewo stoi w Granicie, wsi na równinie między Płowdiwem a Stara Zagorą, i niczym się nie wyróżnia z daleka. Pomiary z lat osiemdziesiątych XX wieku dają obwód pnia 7,45 metra, wysokość 23,4 metra i koronę rozpościerającą się na mniej więcej tysiącu metrów kwadratowych. Sonda botaniczna naliczyła 1637 słojów rocznych, co datuje kiełkowanie na około 345 rok n.e. — zanim Cesarstwo Rzymskie ostatecznie podzieliło się na dwie części, i bardzo długo przed powstaniem Bułgarii.

Dziś drzewo zamiera. Większość korony jest martwa, a w ostatnich latach każdej wiosny liście wypuszcza już tylko jeden z wielkich konarów, choć drzewo wciąż wydaje żołędzie. Czy się odrodzi, tego nikt nie może obiecać: dęby potrafią trwać w takim stanie przez dekady, a mogą też paść od jednej burzy.

W Granicie nie ma nic więcej, a przy samym drzewie nie ma żadnych udogodnień. Stoi tam, gdzie stoi, na otwartej przestrzeni, za darmo, a przyjrzenie mu się porządnie zajmuje jakieś dziesięć minut. Czy to uzasadnia zjazd z drogi Płowdiw–Stara Zagora, to już wyłącznie kwestia tego, co się czuje wobec bardzo starych żywych istot.