Park Przyrody Złote Piaski

Warte objazdu

Trzynaście kilometrów kwadratowych dębu i grabu, ciągnących się jakieś dziewięć kilometrów wzdłuż wybrzeża i ledwie ponad kilometr w głąb lądu, chronionych od 1943 roku — na długo przed kurortem, który dziś do nich przylega. To raczej teren na spacer niż dzicz. Powodem, by tu podejść, jest monaster Aladzha, wykuty w skalnej ścianie w granicach parku, oraz to, że w lesie jest o dwadzieścia stopni chłodniej niż na plaży.

Opis

Tło

Las wydzielono w 1943 roku pod nazwą Hachuka, gdy to wybrzeże było lasem i wioskami rybackimi. Hotele pojawiły się w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, zatrzymały się na granicy lasu i od tamtej pory granica się utrzymała — dlatego kurort tej wielkości ma tuż za plecami prawdziwy stary las, a nie zarośla.

W środku jest około czterystu gatunków roślin i mieszany liściasty drzewostan z dębu, grabu, wiązu, klonu i lipy, a do tego źródła, sarny, dziki i niespełna osiemdziesiąt odnotowanych gatunków ptaków. Znakowane ścieżki wspinają się od kurortu w głąb lądu w stronę Aladzhy; to równomierne podejście w cieniu, co jest najlepszym argumentem, by w lipcu wybrać je zamiast spaceru po promenadzie.

W sezonie u dołu należy się spodziewać towarzystwa, bo dolne ścieżki zaczynają się między hotelami, a kilometr dalej jest go znacznie mniej. Poza sezonem, gdy kurort stoi zamknięty i nieco ponuro, las jest w zasadzie jedynym powodem, by być w Złotych Piaskach.