Muzeum etnograficzne

Warte objazdu

Powodem, by tu przyjść, jest kolekcja strojów: odświętne ubiory bułgarskiej, greckiej i tureckiej społeczności południowego wschodu oraz rodzin przesiedlonych tu z terenów dzisiejszej Grecji i Turcji, wraz ze srebrem, złotem i haftem koralikowym, które do nich należały. To małe muzeum, wystarczy czterdzieści minut, ale wyjaśnia o Strandzhy więcej niż przejazd przez Strandzhę.

Opis

Tło

Ekspozycja jest ułożona wokół czterech tematów — obrzędów i rytuałów, rzemiosł i ich mistrzów, sztuki tradycyjnej oraz życia miejskiego — a najmocniejszy z nich jest pierwszy. Ten zakątek Bułgarii leżał na granicy, która wielokrotnie się przesuwała, i garderoba to odnotowuje: stroje ze wsi leżących dziś po tureckiej stronie, z greckiego Anchialos sprzed pożaru 1906 roku, od rodzin trackich znad Morza Egejskiego, które przybyły tu jako uchodźcy — wszystko zachowane jako odzież odświętna długo po tym, jak strój codzienny zeuropeizował się.

Biżuterię pokazano tak, jak ją noszono, a nie jako przedmioty w gablocie, co jest słuszną decyzją, a tym, co zaskakuje zwiedzających, jest jej ciężar. Dział rzemiosł obejmuje zawody, których potrzebowało miasto portowe — bednarzy, powroźników, blacharzy — a sale poświęcone życiu miejskiemu odtwarzają wnętrze domu kupieckiego w Burgas z czasów, gdy pojawiły się pieniądze.

Budynek jest jednym z czterech zabytkowych domów zajmowanych przez muzeum regionalne, przy ulicy Slavyanska, dwie minuty od deptaka. Wstęp kosztuje około 3 €, a godziny są te same co w trzech pozostałych ekspozycjach muzeum: od dziesiątej do osiemnastej, siedem dni w tygodniu. Wybierając się dalej do Sozopola, warto wiedzieć, że tamtejsze miasto ma własne muzeum etnograficzne w domu Kurtidi, o zupełnie innych godzinach otwarcia i znacznie krótszym sezonie zimowym.