Przełęcz Dyulino

Warte objazdu

Przełęcz Dyulino przeprowadza drogę przez wschodni kraniec Starej Płaniny, między równiną burgaską a doliną rzeki Kamchia. To nie jest trasa piesza i na górze nie ma nic, ale to alternatywa dla drogi nadmorskiej wtedy, gdy ta stoi w sierpniu w korku, a lasy po obu jej stronach to taki kraj, o jakim bułgarskie wybrzeże zapomniało, że go ma.

Opis

Tło

Wschodnia Stara Płanina jest tu niska, zalesiona i zaokrąglona, a przełęcze przez nią są jak na bułgarskie warunki łagodne. Dyulino jest jedną z nich i prowadzi na północ z równiny burgaskiej w stronę rzeki Kamchia. Droga jest asfaltowa, dwupasmowa i przez większą część roku pusta.

Przemawia za nią arytmetyka. Droga nadmorska z Burgasu do Warny biegnie przez Obzor i Byalę i w lipcu oraz sierpniu jest jednym z najgorszych wąskich gardeł w kraju, bo wlewa się w nią ruch z Nesebyru i Słonecznego Brzegu. Objazd w głąb lądu przez przełęcz na papierze trwa dłużej, a w praktyce często jest szybszy, i jest znacznie przyjemniejszy: buki i dęby, małe wsie, żadnych billboardów i żadnych autokarów.

Na szczycie nie ma nic — żadnego punktu widokowego, kawiarni ani znaku, dla którego warto by stanąć. Przyjemność jest w samym przejeździe i w tym, co leży po obu jego stronach: pasma Aytos i Eminska na zachodzie i wschodzie, las Kamchia na północy oraz wybrzeże Karadere i Irakli, do którego można dojechać bocznymi drogami. Zimą przełęcz bywa zamykana przez śnieg, a droga jest nieoświetlona i nocą nie wybacza błędów. Dla każdego, kto jedzie między Burgasem a Warną w szczycie sezonu i ma trochę czasu, to lepsza trasa — i prawie nikt nią nie jeździ.