Sobór Zaśnięcia Bogurodzicy

Warte objazdu

Punkt orientacyjny, pod którym w Warnie wszyscy się umawiają, i młodszy, niż wygląda. Kamień węgielny położono w 1880 roku, dwa lata po końcu panowania osmańskiego, a miasto zbudowało go jako deklarację tego, czym się stało. Większość tego, co widać w środku, pochodzi z XX, a nie z XIX wieku. Wstęp jest bezpłatny, a sobór otwarty przez cały dzień; piętnaście minut wystarczy, chyba że trwa nabożeństwo.

Opis

Tło

Kamień węgielny położono w sierpniu 1880 roku, a pierwszą liturgię odśpiewano sześć lat później, w sierpniu 1886 roku. Projekt przeszedł przez kilka rąk — architekta z Odessy, potem miejskiego architekta Kupkę — a robotami budowlanymi kierował majster sprowadzony z Tryavny w 1884 roku. Dedykacja upamiętniała rosyjską cesarzową Marię Aleksandrownę, co mówi, w którą stronę Warna wtedy patrzyła.

Dzwonnica to już całkiem inny rozdział: 38 metrów, wzniesiona w latach 1941–1943. Malowanie w przedsionku zaczęło się dopiero po 1949 roku, a witraże — Cyryl i Metody, Klemens, Angelariusz — wstawiono w latach sześćdziesiątych. Świątynia nie jest więc jednym momentem, lecz powolnym sporem rozciągniętym na osiemdziesiąt lat i dlatego wnętrze sprawia wrażenie nowszego niż mury.

Plan to bazylika krzyżowo-kopułowa o rzucie mniej więcej 35 na 35 metrów, z trzema nawami. Najlepiej sprawdza się wcześnie rano, zanim plac przed nim się zapełni i póki światło wpada jeszcze nisko od wschodu.