Cerkiew Bogurodzicy w Sozopolu

Warte objazdu

Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej to najstarszy budynek starego miasta i najłatwiejsza rzecz w Sozopolu do wskazania i wyjaśnienia. Jest udokumentowana od 1482 roku. Jej wschodnia ściana sięga poziomu ulicy, a reszta budowli leży poniżej, ponieważ cerkwie chrześcijańskie pod panowaniem osmańskim nie mogły przekraczać określonej wysokości, więc budowniczowie zdobywali kubaturę, kopiąc w głąb. Ikonostas w środku pochodzi z końca XVIII wieku i jest bardzo dobry.

Opis

Tło

Zaczynała jako zależna placówka monasteru na wyspie Świętego Jana i jest użytkowana nieprzerwanie od tamtej pory. Zagłębiona konstrukcja to standardowa bałkańska odpowiedź na zasadę dotyczącą wysokości cerkwi, ale ta w Sozopolu jest niezwykle czytelna: można stanąć w uliczce, zobaczyć dach na wysokości klatki piersiowej, a potem zejść po schodach do wnętrza pełnowymiarowej budowli.

Ikonostas to dzieło szkoły snycerskiej z Debyr i pochodzi z końca XVIII wieku. W 1967 roku uznano go za zabytek kultury o znaczeniu ogólnokrajowym osobno od samego budynku — rzadkie wyróżnienie, które mówi wiele o tym, jak oceniają go specjaliści. Wiszą na nim datowane ikony z 1781, 1782 roku oraz dwie z 1830 roku.

Sam budynek wpisano do rejestru zabytków w 1962 roku. Żadna cerkiew w Sozopolu nie ma opublikowanych godzin otwarcia, więc uczciwa rada brzmi: sprawdzić, czy drzwi są otwarte — w lipcu i sierpniu niemal zawsze tak, w listopadzie bardzo często nie. Czasem proszą tu o drobną opłatę. To minuta drogi od Muzeum Etnograficznego, a te dwa miejsca razem z Muzeum Archeologicznym stanowią trzon porannego zwiedzania starego miasta, zanim przypłyną dzienne wycieczki łodziami.