Cerkiew Świętych Archaniołów Michała i Gabriela

Warte objazdu

Niewielka trzynastowieczna cerkiew przy ulicy Venera, 13,9 na 5,3 metra, jednonawowa i krzyżowa, z narteksem, ozdobiona z rygorem, który wynagradza uważne spojrzenie: łuki podkreślone potrójnymi rzędami zielonych szkliwionych płytek ceramicznych, a pola pod nimi wypełnione małymi kamiennymi blokami i parami cegieł układanymi w szachownicę. Kopuły i dzwonnicy już nie ma. Jest za darmo i zajmuje dziesięć minut.

Opis

Tło

Cerkiew miała troje drzwi — jedne w ścianie północnej prosto do nawy, dwoje do narteksu — i trzy małe wieloboczne apsydy na wschodnim krańcu, przebite otworami. Nad narteksem stała prostokątna wieża, na którą wchodziło się, jak w Pantokratorze, kamiennymi schodami ukrytymi w ścianie zachodniej. Zniknęły i wieża, i kopuła; zostało ciało budynku i jego skóra.

Skóra jest tym, co ciekawe. Tam gdzie Aliturgetos jest wylewny, Archaniołowie są zdyscyplinowani: zielone szkliwione krążki stosuje się po trzy, cegłę układa w ścisłym naprzemiennym wzorze, a cała fasada czyta się jako ćwiczenie z panowania nad sobą, a nie jako popis. Zobaczenie obu w odstępie dziesięciu minut to najlepsza krótka lekcja tego stylu, jaka istnieje.

Muzeum datuje ją na XIII wiek na stronie zabytku i na XIV na stronie z historią, i nikt tego nie rozstrzygnął. Cerkiew jest trzecim przystankiem na gminnej trasie Duchowej Ścieżki, ale nie należy do biletowego systemu muzeum i nie podano dla niej godzin otwarcia, więc trzeba liczyć na oglądanie z zewnątrz. Nie jest to wielka strata: wnętrze jest puste, a sensem tych budynków zawsze było to, co pokazywały ulicy.