Cerkiew św. Teodora

Warte objazdu

Jedna z mniejszych cerkwi Nesebyru, jednonawowa, z narteksem i absydą; z XIII wieku zachowały się fasady północna i zachodnia, reszta jest późniejsza. Cała rzecz tkwi w tych dwóch ścianach: ślepe arkady dekoracyjne z ciosanego kamienia i cegły, a pod nimi płyciny wypełnione przesuniętym wzorem zygzaka. Dziesięć minut, wstęp wolny, ulica Neptun we wschodniej części półwyspu.

Opis

Tło

Muzeum podaje wymiary 8,7 na 4,15 metra, a przewodnik miejski mówi o mniej więcej jedenastu na cztery, więc rozmiar należy przyjąć jako mały, a liczby jako niepewne. Przewodnik dodaje, że ściany południowa i wschodnia są z kamienia z santrachi — poziomymi drewnianymi belkami wyrównawczymi wpuszczanymi w bałkańskie mury, żeby przejmowały ruchy przy trzęsieniach ziemi — oraz że ikonostas pochodzi z XVII wieku.

Zatrzymać się warto dla samego wzoru. Murarze Nesebyru mieli swój repertuar i stosowali go w każdej skali; tutaj sprowadza się on do dwóch ścian i jednego motywu, a ta dyscyplina czyta się łatwiej niż pełny popis na Pantokratorze. Trzeba odejść dostatecznie daleko, żeby objąć wzrokiem całą ścianę północną naraz.

Gmina mówi wprost, że kilka lepiej zachowanych cerkwi bez malowideł zamieniono w małe galerie sztuki prowadzone przez miejscowych handlarzy, ale nie podaje których. Cerkiew św. Teodora jest jedną z kandydatek i uczciwie trzeba powiedzieć, że przekonać się o tym można tylko, próbując otworzyć drzwi. Nie ma biletu ani ogłoszonych godzin otwarcia. To kilka minut od głównej trasy przez stare miasto, po spokojniejszej wschodniej stronie, i to wystarczający powód, żeby tam pójść.