Cerkiew Świętej Paraskewy

Warte objazdu

To, za co płaci się dwa i pół euro, jest na zewnątrz: dwa rzędy ślepych arkadek, pasy cegły na przemian z kamieniem, barwne krążki ceramiczne osadzone w łukach i lunety wypełnione jodełką i szachownicą. W środku nie ma ani kopuły, ani dzwonnicy — obie przepadły — a przestrzeń służy jako galeria. Pięć minut, chyba że zatrzymają kogoś obrazy.

Opis

Tło

Większość badaczy umieszcza ją w XIII albo XIV wieku, choć nieliczni obstają przy dacie znacznie wcześniejszej. Plan jest prosty: jedna nawa z narteksem na zachodnim krańcu i pięcioboczną apsydą na wschodnim, przekryta kolebką wspartą na dwóch łukach. Mury używają pseudo-opus mixtum, które murarze z Nesebyru woleli: warstwy ciosanego kamienia na przemian z warstwami cegły i ukryte wewnątrz drewniane wiązania.

Dekoracja jest tym, co ją robi. Osiem wąskich ślepych arkadek w rzędzie wzdłuż ścian północnej i południowej oraz trzy na zachodniej; archiwolty obwiedzione barwnymi rozetami ceramicznymi; lunety wypełnione cegłą układaną w jodełkę, słońca, szachownicę i zygzaki. To mała prowincjonalna cerkiew zbudowana przez ludzi, którzy dokładnie wiedzieli, co piec ceramiczny może dla nich zrobić, i jest najczytelniejszym przykładem tej umiejętności w mieście pełnym przykładów.

Kopuły i dzwonnicy dawno nie ma, a nawę przykrywa zamiast nich dach dwuspadowy, więc sylweta jest myląca i czytać należy mury, a nie kształt. Otwarta jest od kwietnia do połowy października razem z pozostałymi małymi cerkwiami, a poza tymi miesiącami pokazywana tylko po uzgodnieniu z muzeum archeologicznym.